وَقَالَ (عليه السلام)، وَقَدْ عَزَّى الْأَشْعَثَ بْنَ قَيْسٍ عَنِ ابْنٍ لَهُ: يَا أَشْعَثُ، إِنْ تَحْزَنْ عَلَى ابْنِكَ فَقَدِ اسْتَحَقَّتْ مِنْكَ ذَلِكَ الرَّحِمُ، وَإِنْ تَصْبِرْ فَفِي اللَّهِ مِنْ كُلِّ مُصِيبَةٍ خَلَفٌ. يَا أَشْعَثُ إِنْ صَبَرْتَ، جَرَى عَلَيْكَ الْقَدَرُ وَأَنْتَ مَأْجُورٌ، وَإِنْ جَزِعْتَ، جَرَى عَلَيْكَ الْقَدَرُ وَأَنْتَ مَأْزُورٌ. يَا أَشْعَثُ ابْنُكَ سَرَّكَ وَهُوَ بَلَاءٌ وَفِتْنَةٌ، وَحَزَنَكَ وَهُوَ ثَوَابٌ وَرَحْمَةٌ.
و گفت (علیه السلام)، و به هنگام تسلیت دادن به اشعث بن قیس بر پسرش: ای اشعث، اگر بر پسرت حزن داری، این رحم است که از تو این را استحقاق کرده، و اگر صبری کنی، در خداوند از هر مصیبتی جایگزینی است. ای اشعث، اگر صبری کنی، قدرت بر تو جاری است و پاداشبخش هست، و اگر جگرنجی کنی، قدرت بر تو جاری است و مذمتبخش هست. ای اشعث، پسرت تو را شاد کرد و آن بلاء و آزمایشی است، و تو را اندوهناک کرد و آن پاداش و رحمتی است.