وَقَالَ (عليه السلام): اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ أَنْ تُحَسِّنَ فِي لَامِعَةِ الْعُيُونِ عَلَانِيَتِي وَتُقَبِّحَ فِيمَا أُبْطِنُ لَكَ سَرِيرَتِي؛ مُحَافِظاً عَلَى رِثَاءِ النَّاسِ مِنْ نَفْسِي بِجَمِيعِ مَا أَنْتَ مُطَّلِعٌ عَلَيْهِ مِنِّي، فَأُبْدِيَ لِلنَّاسِ حُسْنَ ظَاهِرِي وَأُفْضِيَ إِلَيْكَ بِسُوءِ عَمَلِي، تَقَرُّباً إِلَى عِبَادِكَ وَتَبَاعُداً مِنْ مَرْضَاتِك.
Translation
و گفت (علیه السلام): خداوندا، به تو پناه میبرم که در جلوه چشمانم پنهانم را نیکو سازد و آنچه در دل برایت پنهان داشتهام زشت سازد؛ مراقبم بر اندوه مردم از خودم با هر آنکه از من میبینی، پس مردم را نیکی ظاهرم را نشان دهم و بدی کارم را به تو بگویم، برای نزدیکی به بندگانت و دور شدن از رضایت تو.