وَقَالَ (عليه السلام): إِنَّ الطَّمَعَ مُورِدٌ غَيْرُ مُصْدِرٍ وَضَامِنٌ غَيْرُ وَفِيٍّ، وَرُبَّمَا شَرِقَ شَارِبُ الْمَاءِ قَبْلَ رِيِّهِ، وَكُلَّمَا عَظُمَ قَدْرُ الشَّيْءِ الْمُتَنَافَسِ فِيهِ عَظُمَتِ الرَّزِيَّةُ لِفَقْدِهِ، وَالْأَمَانِيُّ تُعْمِي أَعْيُنَ الْبَصَائِرِ، وَالْحَظُّ يَأْتِي مَنْ لَا يَأْتِيهِ.
الترجمة
و گفت (علیه السلام): طمع واردکنندهای است که صادرکننده نیست، و ضامنی است که وفاکار نیست، و گاهی آشامنده آب قبل از آبیاری آن میسوزد، و هرچه چیزی که در رقابت با آن است بزرگتر باشد، مصیبت از دست دادنش بزرگتر است، و آرزوها چشمان بصیرت را کور میکند، و نصیب به کسی میرسد که به آن نمیرسد.