وَقَالَ (عليه السلام): اعْلَمُوا عِلْماً يَقِيناً، أَنَّ اللَّهَ لَمْ يَجْعَلْ لِلْعَبْدِ -وَإِنْ عَظُمَتْ حِيلَتُهُ وَاشْتَدَّتْ طَلِبَتُهُ وَقَوِيَتْ مَكِيدَتُهُ- أَكْثَرَ مِمَّا سُمِّيَ لَهُ فِي الذِّكْرِ الْحَكِيمِ، وَلَمْ يَحُلْ [يجعل] بَيْنَ الْعَبْدِ فِي ضَعْفِهِ وَقِلَّةِ حِيلَتِهِ وَبَيْنَ أَنْ يَبْلُغَ مَا سُمِّيَ لَهُ فِي الذِّكْرِ الْحَكِيمِ؛ وَالْعَارِفُ لِهَذَا الْعَامِلُ بِهِ، أَعْظَمُ النَّاسِ رَاحَةً فِي مَنْفَعَةٍ، وَالتَّارِكُ لَهُ الشَّاكُّ فِيهِ، أَعْظَمُ النَّاسِ شُغُلًا فِي مَضَرَّةٍ؛ وَرُبَّ مُنْعَمٍ عَلَيْهِ مُسْتَدْرَجٌ بِالنُّعْمَى، وَرُبَّ مُبْتَلًى مَصْنُوعٌ لَهُ بِالْبَلْوَى! فَزِدْ أَيُّهَا الْمُسْتَنْفِعُ فِي شُكْرِكَ، وَقَصِّرْ مِنْ عَجَلَتِكَ، وَقِفْ عِنْدَ مُنْتَهَى رِزْقِكَ.
و گفت (علیه السلام): بدانید به علمی یقینی که خداوند برای بنده -حتی اگر حیلتش بزرگ و طلبش شدید و مکرش قوی باشد- بیشتر از آنچه در ذکر حکیم نامیده شده، قرار نداده، و بین بنده در ضعف و کمحیلی او و رسیدن به آنچه در ذکر حکیم نامیده شده، مانعی قرار نداده؛ و عارف به این و کارکننده به آن، از مردم راحتترین در منفعت است، و ترککننده آن و شاک در آن، از繁忙ترین در ضرر است؛ و هر نعمتیافتهای را با نعمت آزموده شده، و هر مصیبتدیدهای را با مصیبت آفریده شده! پس ای نعمتبین، در شکرت افزا، و از عجلتت کوتاه کن، و در پایان روزی خود ایستا.