وَقَالَ (عليه السلام) لِكُمَيْلِ بْنِ زِيَادٍ النَّخَعِيِّ: يَا كُمَيْلُ مُرْ أَهْلَكَ أَنْ يَرُوحُوا فِي كَسْبِ الْمَكَارِمِ، وَيُدْلِجُوا فِي حَاجَةِ مَنْ هُوَ نَائِمٌ؛ فَوَالَّذِي وَسِعَ سَمْعُهُ الْأَصْوَاتَ، مَا مِنْ أَحَدٍ أَوْدَعَ قَلْباً سُرُوراً إِلَّا وَخَلَقَ اللَّهُ لَهُ مِنْ ذَلِكَ السُّرُورِ لُطْفاً؛ فَإِذَا نَزَلَتْ بِهِ نَائِبَةٌ [نازلة] جَرَى إِلَيْهَا كَالْمَاءِ فِي انْحِدَارِهِ حَتَّى يَطْرُدَهَا عَنْهُ، كَمَا تُطْرَدُ غَرِيبَةُ الْإِبِلِ.
و به کُمیل بن زیاد نخعی (علیه السلام) فرمود: ای کُمیل، به مردمت بگو که در کسب فضایل بروند، و در امری که دیگران در خواب هستند، وارد شوند؛ و آنکه گوشش آواها را در بر میگیرد، گواهی است که هیچ کس را دلش را شاد نکرده مگر اینکه خداوند از آن شادی برای او لطفی آفریده؛ و اگر مصیبتی سراغش آمد، مثل آب در سرازیری به سویش میریزد تا آن را از خود دور کند، همچون شتر بیگانهای که رانده میشود.