وَقَالَ (عليه السلام): مَنْ أَصْبَحَ عَلَى الدُّنْيَا حَزِيناً، فَقَدْ أَصْبَحَ لِقَضَاءِ اللَّهِ سَاخِطاً؛ وَمَنْ أَصْبَحَ يَشْكُو مُصِيبَةً نَزَلَتْ بِهِ، فَقَدْ أَصْبَحَ يَشْكُو رَبَّهُ؛ وَمَنْ أَتَى غَنِيّاً فَتَوَاضَعَ لَهُ لِغِنَاهُ، ذَهَبَ ثُلُثَا دِينِهِ؛ وَمَنْ قَرَأَ الْقُرْآنَ، فَمَاتَ فَدَخَلَ النَّارَ، فَهُوَ مِمَّنْ كَانَ يَتَّخِذُ آيَاتِ اللَّهِ هُزُواً؛ وَمَنْ لَهِجَ قَلْبُهُ بِحُبِّ الدُّنْيَا، الْتَاطَ قَلْبُهُ مِنْهَا بِثَلَاثٍ: هَمٍّ لَا يُغِبُّهُ، وَحِرْصٍ لَا يَتْرُكُهُ، وَأَمَلٍ لَا يُدْرِكُهُ.
و گفت: کسی که بر دنیا حزین برخاست، بر حکم خدا خشمگین برخاست؛ و کسی که بر مصیبتی که بر او وارد شده شکایت کند، بر خدا شکایت میکند؛ و کسی که به نزد ثروتمند آمد و به خاطر ثروتش برایش تواضع کرد، دو سوم دینش از بین رفت؛ و کسی که قرآن خواند، و مرد، و وارد آتش شد، از کسانی است که آیات خدا را مسخره میکرد؛ و کسی که قلبش به محبت دنیا آلوده شد، قلبش از آن با سه چیز پیوند خورد: همی که از آن غافل نمیشود، و حرص که آن را ترک نمیکند، و امیدی که به آن دست نمییابد.