وَقَالَ (عليه السلام): الْجُودُ حَارِسُ الْأَعْرَاضِ، وَالْحِلْمُ فِدَامُ السَّفِيهِ، وَالْعَفْوُ زَكَاةُ الظَّفَرِ، وَالسُّلُوُّ عِوَضُكَ مِمَّنْ غَدَرَ، وَالِاسْتِشَارَةُ عَيْنُ الْهِدَايَةِ، وَقَدْ خَاطَرَ مَنِ اسْتَغْنَى بِرَأْيِهِ، وَالصَّبْرُ يُنَاضِلُ الْحِدْثَانَ، وَالْجَزَعُ مِنْ أَعْوَانِ الزَّمَانِ، وَأَشْرَفُ الْغِنَى تَرْكُ الْمُنَى، وَكَمْ مِنْ عَقْلٍ أَسِيرٍ تَحْتَ [عِنْدَ] هَوَى أَمِيرٍ، وَمِنَ التَّوْفِيقِ حِفْظُ التَّجْرِبَةِ، وَالْمَوَدَّةُ قَرَابَةٌ مُسْتَفَادَةٌ، وَلَا تَأْمَنَنَّ مَلُولاً.
و گفت: بخشندگی حافظ آبروها، و حکمت فدای نادان، و بخشش زکات پیروزی، و بردباری عوض تو از کسی که خیانت کرد، و مشورت چشم راهنمایی، و کسی که به نظر خود غنی شد، خطر کرده است، و صبر با حوادث میجنگد، و نگرانی از یاران زمان، و والاترین غنا، ترک آرزوها، و چند عقل اسیر تحت فرمان امیال یک امیر است، و از توفيق، حفظ تجربه است، و دوستی رابطهای سودمند، و به مغرور اطمینان مَعرِض.