وَقَالَ (عليه السلام): أَزْرَى بِنَفْسِهِ مَنِ اسْتَشْعَرَ الطَّمَعَ، وَرَضِيَ بِالذُّلِّ مَنْ كَشَفَ عَنْ ضُرِّهِ، وَهَانَتْ عَلَيْهِ نَفْسُهُ مَنْ أَمَّرَ عَلَيْهَا لِسَانَه.
الترجمة
و گفت (علیه السلام): کسی که خود را از خود بدتر میداند، آن کسی است که به طمع افتاده و کسی که پذیرای ذلت است، آن کسی است که از رنج خود رها کرده و کسی که خودش را کوچک شمرده، آن کسی است که زبان بر خود مسلط کرده است.