وَقَالَ (عليه السلام): عَجِبْتُ لِلْبَخِيلِ يَسْتَعْجِلُ الْفَقْرَ الَّذِي مِنْهُ هَرَبَ، وَيَفُوتُهُ الْغِنَى الَّذِي إِيَّاهُ طَلَبَ، فَيَعِيشُ فِي الدُّنْيَا عَيْشَ الْفُقَرَاءِ وَيُحَاسَبُ فِي الْآخِرَةِ حِسَابَ الْأَغْنِيَاءِ؛ وَعَجِبْتُ لِلْمُتَكَبِّرِ الَّذِي كَانَ بِالْأَمْسِ نُطْفَةً وَيَكُونُ غَداً جِيفَةً؛ وَعَجِبْتُ لِمَنْ شَكَّ فِي اللَّهِ وَهُوَ يَرَى خَلْقَ اللَّهِ؛ وَعَجِبْتُ لِمَنْ نَسِيَ الْمَوْتَ وَهُوَ يَرَى الْمَوْتَى [من يموت]؛ وَعَجِبْتُ لِمَنْ أَنْكَرَ النَّشْأَةَ الْأُخْرَى وَهُوَ يَرَى النَّشْأَةَ الْأُولَى؛ وَعَجِبْتُ لِعَامِرٍ دَارَ الْفَنَاءِ وَتَارِكٍ دَارَ الْبَقَاءِ.
و گفت (علیه السلام): از بخیل شگفتم که فقیری را که از آن گریخته بود، عجله دارد و آن غنایی را که طلبش میکرد، از دست میدهد، پس در دنیا زندگی فقرا میکند و در آخر حساب غنیان را میدهد؛ و از متکبر شگفتم که دیروز نطفه بود و فردا جیفه خواهد شد؛ و از کسی که در خدا شک میکند در حالی که آفرینش خدا را میبیند شگفتم؛ و از کسی که مرگ را فراموش کرده در حالی که مردگان را میبیند شگفتم؛ و از کسی که قیامت دوم را انکار میکند در حالی که قیامت اول را میبیند شگفتم؛ و از ساکنی که در خانه فنا و ترککنندهای که در خانه باقای شگفتم.