وَقَالَ (عليه السلام): إِذَا اسْتَوْلَى الصَّلَاحُ عَلَى الزَّمَانِ وَأَهْلِهِ، ثُمَّ أَسَاءَ رَجُلٌ الظَّنَّ بِرَجُلٍ لَمْ تَظْهَرْ مِنْهُ حَوْبَةٌ، فَقَدْ ظَلَمَ؛ وَإِذَا اسْتَوْلَى الْفَسَادُ عَلَى الزَّمَانِ وَأَهْلِهِ، فَأَحْسَنَ رَجُلٌ الظَّنَّ بِرَجُلٍ، فَقَدْ غَرَّرَ!
ترجمه
و گفت (علیه السلام): وقتی اصلاح بر زمان و مردمش حاکم شد، پس مردی بدگمانی کرد با مردی که از او هیچ گناهی ظاهر نشده، پس ظلم کرده؛ و وقتی فساد بر زمان و مردمش حاکم شد، پس مردی خوشبین بود با مردی، پس