وَرُئِيَ عَلَيْهِ إِزَارٌ خَلَقٌ مَرْقُوعٌ، فَقِيلَ لَهُ فِي ذَلِكَ، فَقَالَ (عليه السلام): يَخْشَعُ لَهُ الْقَلْبُ وَتَذِلُّ بِهِ النَّفْسُ وَيَقْتَدِي بِهِ الْمُؤْمِنُونَ. إِنَّ الدُّنْيَا وَالْآخِرَةَ عَدُوَّانِ مُتَفَاوِتَانِ وَسَبِيلَانِ مُخْتَلِفَانِ، فَمَنْ أَحَبَّ الدُّنْيَا وَتَوَلَّاهَا أَبْغَضَ الْآخِرَةَ وَعَادَاهَا؛ وَهُمَا بِمَنْزِلَةِ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ، وَمَاشٍ بَيْنَهُمَا كُلَّمَا قَرُبَ مِنْ وَاحِدٍ بَعُدَ مِنَ الْآخَرِ وَهُمَا بَعْدُ ضَرَّتَانِ!
و بر او ردای نازک و راه راه دیده شد، و در آن به او گفتند، پس گفت (علیه السلام): قلب به آن خاشع میشود و نفس به آن ذلیل میشود و مؤمنان به آن پیروی میکنند. دنیا و آخرت دشمنان متفاوت و راههای متفاوتی هستند، پس کسی که دنیا را دوست داشته و آن را برگزیده باشد، آخرت را دوست ندارد و با آن دشمنی میکند؛ و آنها مانند مشرق و مغرب هستند، و راهرویی بین آنهاست، هرکه به یکی نزدیک شود از دیگری دور میشود، و آنها هر دو زیان هستند!