مِنْ عَبْدِ اللَّهِ عَلِيٍّ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ إِلَى مُعَاوِيَةَ بْنِ أَبِي سُفْيَانَ، أَمَّا بَعْدُ، فَقَدْ عَلِمْتَ إِعْذَارِي فِيكُمْ وَإِعْرَاضِي عَنْكُمْ، حَتَّى كَانَ مَا لَا بُدَّ مِنْهُ وَلَا دَفْعَ لَهُ، وَالْحَدِيثُ طَوِيلٌ وَالْكَلَامُ كَثِيرٌ، وَقَدْ أَدْبَرَ مَا أَدْبَرَ وَأَقْبَلَ مَا أَقْبَلَ، فَبَايِعْ مَنْ قِبَلَكَ وَأَقْبِلْ إِلَيَّ فِي وَفْدٍ مِنْ أَصْحَابِكَ، وَالسَّلَامُ.
ترجمه
از عبدالله علی، امیر مؤمنان، به معاویه بن ابوسفیان: پس از آن، که از excuseهای من در شما و رویگردانی من از شما آگاهی یافتهای، تا آنکه چارهای جز آن نبود و دفعی برای آن نبود، و حکایت طولانی است و سخن بسیار، و آنچه گذشته گذشته و آنچه آشکار شده آشکار شده، پس با کسانی که پیش از تو بودهای بیعت کن و در گروهی از یارانت به سوی من بیا. و سلام.