أَمَّا بَعْدُ، فَإِنَّ الْمَرْءَ لَيَفْرَحُ بِالشَّيْءِ الَّذِي لَمْ يَكُنْ لِيَفُوتَهُ، وَيَحْزَنُ عَلَى الشَّيْءِ الَّذِي لَمْ يَكُنْ لِيُصِيبَهُ، فَلَا يَكُنْ أَفْضَلَ مَا نِلْتَ فِي نَفْسِكَ مِنْ دُنْيَاكَ بُلُوغُ لَذَّةٍ أَوْ شِفَاءُ غَيْظٍ، وَلَكِنْ إِطْفَاءُ بَاطِلٍ أَوْ إِحْيَاءُ حَقٍّ، وَ لْيَكُنْ سُرُورُكَ بِمَا قَدَّمْتَ وَأَسَفُكَ عَلَى مَا خَلَّفْتَ وَهَمُّكَ فِيمَا بَعْدَ الْمَوْتِ.
الترجمة
پس از این، انسان به چیزی که از دستش نرفته شاد میشود و به چیزی که به او نرسیده غمگین میشود. پس بهترین چیزی که در دنیا برای خود به دست آوردهای، رسیدن به لذت یا فرونشاندن خشم نباشد، بلکه خاموش کردن باطل یا زنده کردن حق باشد. و شادی تو با آنچه پیشینی و اندوهت با آنچه پسینی و نگرانت با آنچه پس از مرت است، باشد.