مِنْ عَبْدِ اللَّهِ عَلِيٍّ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ إِلَى أَصْحَابِ الْخَرَاجِ:
أَمَّا بَعْدُ، فَإِنَّ مَنْ لَمْ يَحْذَرْ مَا هُوَ صَائِرٌ إِلَيْهِ لَمْ يُقَدِّمْ لِنَفْسِهِ مَا يُحْرِزُهَا، وَاعْلَمُوا أَنَّ مَا كُلِّفْتُمْ بِهِ يَسِيرٌ وَأَنَّ ثَوَابَهُ كَثِيرٌ. وَلَوْ لَمْ يَكُنْ فِيمَا نَهَى اللَّهُ عَنْهُ مِنَ الْبَغْيِ وَالْعُدْوَانِ عِقَابٌ يُخَافُ، لَكَانَ فِي ثَوَابِ اجْتِنَابِهِ مَا لَا عُذْرَ فِي تَرْكِ طَلَبِهِ. فَأَنْصِفُوا النَّاسَ مِنْ أَنْفُسِكُمْ وَاصْبِرُوا لِحَوَائِجِهِمْ، فَإِنَّكُمْ خُزَّانُ الرَّعِيَّةِ وَوُكَلَاءُ الْأُمَّةِ وَسُفَرَاءُ الْأَئِمَّةِ، وَلَا تُحْشِمُوا أَحَداً عَنْ حَاجَتِهِ وَلَا تَحْبِسُوهُ عَنْ طَلِبَتِهِ وَلَا تَبِيعُنَّ [النَّاسَ] لِلنَّاسِ فِي الْخَرَاجِ كِسْوَةَ شِتَاءٍ وَلَا صَيْفٍ وَلَا دَابَّةً يَعْتَمِلُونَ عَلَيْهَا وَلَا عَبْداً، وَلَا تَضْرِبُنَّ أَحَداً سَوْطاً لِمَكَانِ دِرْهَمٍ وَلَا تَمَسُّنَّ مَالَ أَحَدٍ مِنَ النَّاسِ مُصَلٍّ وَلَا مُعَاهَدٍ إِلَّا أَنْ تَجِدُوا فَرَساً أَوْ سِلَاحاً يُعْدَى بِهِ عَلَى أَهْلِ الْإِسْلَامِ، فَإِنَّهُ لَا يَنْبَغِي لِلْمُسْلِمِ أَنْ يَدَعَ ذَلِكَ فِي أَيْدِي أَعْدَاءِ الْإِسْلَامِ فَيَكُونَ شَوْكَةً عَلَيْهِ، وَلَا تَدَّخِرُوا أَنْفُسَكُمْ نَصِيحَةً وَلَا الْجُنْدَ حُسْنَ سِيرَةٍ وَلَا الرَّعِيَّةَ مَعُونَةً وَلَا دِينَ اللَّهِ قُوَّةً، وَأَبْلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ مَا اسْتَوْجَبَ عَلَيْكُمْ، فَإِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ قَدِ اصْطَنَعَ عِنْدَنَا وَعِنْدَكُمْ أَنْ نَشْكُرَهُ بِجُهْدِنَا وَأَنْ نَنْصُرَهُ بِمَا بَلَغَتْ قُوَّتُنَا، وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ.
از علی، امیر مؤمنان، به مدیران درآمدها:
پس از این، کسی که از آنچه در پیش روی اوست،警惕 نکند، برای خود هیچ چیز که جانش را حفظ کند، پیش نیندازد. بدانید که آنچه بر عهده شماست، آسان است و پاداشش بسیار است. و اگر در آنچه خدا از ظلم و ستم نهی کرده، مجازاتی نبود که از آن بترسید، در پاداش اجتناب از آن، چیزی نبود که عذری برای ترک طلبش نباشد. پس با مردم از خودتان انصاف کنید و برای نیازهایشان صبور باشید، زیرا شما نگهبانان رعیت، وکلای امت و سفیران امامان هستید. هیچ کس را از نیازش شرم ندهید و او را از طلبش بازندارید و در مالیات، مردم را به مردم نفروشید، نه لبسی برای زمستان و نه تابستان، نه حیوانی که با کار میکنند و نه بندهای، و هیچ کس را به خاطر یک درهم، شلاق نزنید و مال هیچ کس از مردم، چه مصل و چه معاهد، را دست نزنید، مگر اینکه اسب یا سلاحی پیدا کنید که با آن به مسلمانان حمله شود، زیرا برای مسلمان مناسب نیست که آن را در دستان دشمنان اسلام بگذارد تا تیزی بر جانش باشد و خودتان را برای نصیحت، سپاه را برای رفتاری نیکو، رعیت را برای کمک و دین خدا برای قوت، اندوخته نکنید و در راه خدا آنچه از شما انتظار میرود، بگذارید که خداوند متعالی، در نزد ما و شما قرار داده است که او را با تلاش خود سپاسگوییم و با آنچه توانستهایم، یاریاش کنیم، و هیچ قوتی نیست مگر به خداوند عالی و بزرگ.