نامه 22

من كتاب له عليه السلام إلى عبدالله بن العباس رحمه الله تعالى

أَمَّا بَعْدُ، فَإِنَّ الْمَرْءَ قَدْ يَسُرُّهُ دَرْكُ مَا لَمْ يَكُنْ لِيَفُوتَهُ وَيَسُوؤُهُ فَوْتُ مَا لَمْ يَكُنْ لِيُدْرِكَهُ، فَلْيَكُنْ سُرُورُكَ بِمَا نِلْتَ مِنْ آخِرَتِكَ وَلْيَكُنْ أَسَفُكَ عَلَى مَا فَاتَكَ مِنْهَا، وَمَا نِلْتَ مِنْ دُنْيَاكَ فَلَا تُكْثِرْ بِهِ فَرَحاً وَمَا فَاتَكَ مِنْهَا فَلَا تَأْسَ عَلَيْهِ جَزَعاً، وَلْيَكُنْ هَمُّكَ فِيمَا بَعْدَ الْمَوْت.

Translation

اما بعد، انسان از به دست آوردن آنچه نباید از دستش می‌رفت شاد می‌شود و از از دست دادن آنچه نباید به دستش می‌آمد ناراحت می‌شود. پس شادی تو بر آنچه از آخرت به دست آوردی باشد و اندوهت بر آنچه از آن را از دست دادی. و آنچه از دنیای به دست آوردی را بسیار شادمان مباش و آنچه را از دست دادی نیز ناامید مباش. و اندروت را بر آنچه پس از مرت است متمرکز کن.