وَاللَّهِ لَا يَزَالُونَ حَتَّى لَا يَدَعُوا لِلَّهِ مُحَرَّماً إِلَّا اسْتَحَلُّوهُ وَلَا عَقْداً إِلَّا حَلُّوهُ، وَحَتَّى لَا يَبْقَى بَيْتُ مَدَرٍ وَلَا وَبَرٍ إِلَّا دَخَلَهُ ظُلْمُهُمْ وَ نَبَا بِهِ سُوءُ رَعْيِهِمْ [رعيّتهم]، وَحَتَّى يَقُومَ الْبَاكِيَانِ يَبْكِيَانِ، بَاكٍ يَبْكِي [يَشكي] لِدِينِهِ وَبَاكٍ يَبْكِي لِدُنْيَاهُ، وَحَتَّى تَكُونَ نُصْرَةُ أَحَدِكُمْ مِنْ أَحَدِهِمْ كَنُصْرَةِ الْعَبْدِ مِنْ سَيِّدِهِ إِذَا شَهِدَ أَطَاعَهُ وَإِذَا غَابَ اغْتَابَهُ، وَحَتَّى يَكُونَ أَعْظَمَكُمْ فِيهَا [غَنَاءً] عَنَاءً أَحْسَنُكُمْ بِاللَّهِ ظَنّاً، فَإِنْ أَتَاكُمُ اللَّهُ بِعَافِيَةٍ فَاقْبَلُوا وَإِنِ ابْتُلِيتُمْ فَاصْبِرُوا فَ«إِنَّ الْعاقِبَةَ لِلْمُتَّقِينَ».
به راستی آنان تا زمانی که حرام خداوند را جز با تحلیل آن رها نکنند و پیمانی را جز با لغو آن نگذارند، و تا زمانی که خانهای در مدینه و بیابان نماند که ستم آنان وارد آن نشود و از چرای نابجا آن بهرهمند نشوند، و تا زمانی که دو گریهکننده برخیزند و گریه کنند: یکی به خاطر دینش و دیگری به خاطر دنیایش، و تا زمانی که یاری کردن شما از یکدیگر مانند یاری کردن بنده از خادمش شود، هنگامی که او را میبیند اطاعتش میکند و هنگامی که غایب است پشت او را میشکند، و تا زمانی که بزرگترین شما در آن [جمع] از رنج، زیباترین شما به خداوند در نیکی و خوشبینی باشد، ادامه خواهند داد. پس اگر خداوند شما را با رهایی و آسایشی نیکو ببیند، آن بپذیرید و اگر مورد آزمایش قرار گرفتید، شکیبا باشید، زیرا «پایانی نیکو برای پرهیزگاران است».