مَا أَصِفُ مِنْ دَارٍ أَوَّلُهَا عَنَاءٌ، وَآخِرُهَا فَنَاءٌ! فِي حَلاَلِهَا حِسَابٌ، وَفِي حَرَامِهَا عِقَابٌ. مَنِ اسْتَغْنَى فِيهَا فُتِنَ وَمَنِ افْتَقَرَ فِيهَا حَزِنَ، وَمَنْ سَاعَاهَا فَاتَتْهُ وَمَنْ قَعَدَ عَنْهَا وَاتَتْهُ، وَمَنْ أَبْصَرَ بِهَا بَصَّرَتْهُ وَمَنْ أَبْصَرَ إِلَيْهَا أَعْمَتْهُ.
ترجمه
خانهای که اولش زحمت و آخرش نیستی است! در حلالش حساب است و در حرامش عذاب. در آنجا کسی که خود را بینیاز دید آزموده شد و کسی که فقیر بود نگران شد. کسی که با آن رقابت کرد از آن عقب ماند و کسی که از آن دست کشید به او رسید. کسی که با آن دید، او را بینا کرد و کسی که به آن نگریست، او را کور کرد.