خطبه ۷۸

من كلمات كان عليه السلام يَدعو بها

اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي مَا أَنْتَ أَعْلَمُ بِهِ مِنِّي، فَإِنْ عُدْتُ فَعُدْ عَلَيَّ بِالْمَغْفِرَةِ؛ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي مَا وَأَيْتُ مِنْ نَفْسِي وَلَمْ تَجِدْ لَهُ وَفَاءً عِنْدِي؛ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي مَا تَقَرَّبْتُ بِهِ إِلَيْكَ بِلِسَانِي ثُمَّ خَالَفَهُ قَلْبِي؛ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي رَمَزَاتِ الْأَلْحَاظِ وَسَقَطَاتِ الْأَلْفَاظِ وَشَهَوَاتِ الْجَنَانِ وَهَفَوَاتِ اللِّسَانِ.

الترجمة

خداوندا، مرا آنچه خود از من بهتر می‌دانی، ببخش، و اگر بازگردم، بازگرد و مرا ببخش؛ خداوندا، مرا آنچه از نفسم به شما وعده دادم و وفایش را نزد خود یافتم، ببخش؛ خداوندا، مرا آنچه با زبانم به نزدت نزدیک شدم و سپس قلبم خلافش کرد، ببخش؛ خداوندا، مرا نگاه‌های خیره و افتادگی‌های کلام و هواهای بهشت و لغزش‌های زبانم ببخش.