رَحِمَ اللَّهُ امْرَأً [عبداً]سَمِعَ حُكْماً فَوَعَى وَدُعِيَ إِلَى رَشَادٍ فَدَنَا وَأَخَذَ بِحُجْزَةِ هَادٍ فَنَجَا، رَاقَبَ رَبَّهُ وَخَافَ ذَنْبَهُ، قَدَّمَ خَالِصاً وَعَمِلَ صَالِحاً [ناصحاً]. اكْتَسَبَ مَذْخُوراً وَاجْتَنَبَ مَحْذُوراً، وَرَمَى غَرَضاً وَأَحْرَزَ عِوَضاً، كَابَرَ هَوَاهُ وَكَذَّبَ مُنَاهُ، جَعَلَ الصَّبْرَ مَطِيَّةَ نَجَاتِهِ وَالتَّقْوَى عُدَّةَ وَفَاتِهِ، رَكِبَ الطَّرِيقَةَ الْغَرَّاءَ وَلَزِمَ الْمَحَجَّةَ الْبَيْضَاءَ، اغْتَنَمَ الْمَهَلَ وَبَادَرَ الْأَجَلَ وَتَزَوَّدَ مِنَ الْعَمَلِ.
خداوند مردی را رحمت کند که حکمی شنید و فهمید و به راه راست دعوت شد و نزدیک شد و دست به دست راهنمای گرفت و نجات یافت، پروردگارش را رصد کرد و از گناهش ترسید، نیکی خالص کرد و کار نیک [ناصح] انجام داد. ذخیرهای کسب کرد و از خطرات پرهیز کرد، هدفی را رها کرد و پاداشی را به دست آورد، هویش را نادیده گرفت و نفسش را تکذیب کرد، شکیبایی را وسیله نجات خود قرار داد و تقوا را سپر مرگ خود ساخت، راه راست را برگزید و به دلیل روشن چنگ زد، فرصت را غنیمت شمرد و مرگ را پیشی گرفت و از کار خود زخم برداشت.