مَلَكَتْنِي عَيْنِي وَأَنَا جَالِسٌ فَسَنَحَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وآله فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَاذَا لَقِيتُ مِنْ أُمَّتِكَ مِنَ الْأَوَدِ وَاللَّدَدِ. فَقَالَ ادْعُ عَلَيْهِمْ؛ فَقُلْتُ: أَبْدَلَنِي اللَّهُ بِهِمْ خَيْراً مِنْهُمْ وَأَبْدَلَهُمْ بِي شَرّاً لَهُمْ مِنِّي.
قال الشريف: يعني بِالأود الاعوجاج وبِاللَّدَد الخصام. وهذا من أفصح الكلام.
ترجمه
چشمانم بر من مسلط شد و من نشسته بودم، ناگاه رسول خدا صلی الله علیه وآله برایم ظاهر شد، گفتم: ای رسول خدا، چه عداوتی و دشمنی از امت تو دیدم. گفت: بر آنها دعا کن، گفتم: خداوند مرا به جای آنان بهتر از آنان بخشید و آنان را به جای من بدتر از من برایشان بخشید.
شریف گفت: منظور از عداوت انحراف و از دشمنی جدال است. و این از فصاحتترین کلام است.