وَ لَقَدْ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وآله نَقْتُلُ آبَاءَنَا وَأَبْنَاءَنَا وَإِخْوَانَنَا وَأَعْمَامَنَا مَا يَزِيدُنَا ذَلِكَ إِلَّا إِيمَاناً وَتَسْلِيماً وَمُضِيّاً عَلَى اللَّقَمِ وَصَبْراً عَلَى مَضَضِ الْأَلَمِ وَجِدّاً فِي جِهَادِ الْعَدُوِّ، وَلَقَدْ كَانَ الرَّجُلُ مِنَّا وَالْآخَرُ مِنْ عَدُوِّنَا يَتَصَاوَلَانِ تَصَاوُلَ الْفَحْلَيْنِ يَتَخَالَسَانِ أَنْفُسَهُمَا أَيُّهُمَا يَسْقِي صَاحِبَهُ كَأْسَ الْمَنُونِ فَمَرَّةً لَنَا مِنْ عَدُوِّنَا وَمَرَّةً لِعَدُوِّنَا مِنَّا، فَلَمَّا رَأَى اللَّهُ صِدْقَنَا أَنْزَلَ بِعَدُوِّنَا الْكَبْتَ وَأَنْزَلَ عَلَيْنَا النَّصْرَ حَتَّى اسْتَقَرَّ الْإِسْلَامُ مُلْقِياً جِرَانَهُ وَمُتَبَوِّئاً [مبوّئاً] أَوْطَانَهُ، وَلَعَمْرِي لَوْ كُنَّا نَأْتِي مَا أَتَيْتُمْ مَا قَامَ لِلدِّينِ عَمُودٌ وَلَا اخْضَرَّ لِلْإِيمَانِ عُودٌ وَايْمُ اللَّهِ لَتَحْتَلِبُنَّهَا دَماً وَلَتُتْبِعُنَّهَا نَدَما!
و ما با رسول خدا (صلی الله علیه وآله) پدران و فرزندان و برادران و عموهایمان را میکشتیم، که این جز ایمان و تسلیم و ادامه بر لقمه و صبر بر درد و جد در جنگ با دشمن، بر ما نمیافزود. و مردی از ما و مردی از دشمنمان مثل دو نر درهم میکوبیدند و جان یکدیگر را میخواستند که کدامشان جام مرگ را به هم مینوشاند، یک بار برای ما از دشمنمان و یک بار برای دشمنمان از ما، پس وقتی خداوند صدق ما را دید، بر دشمنان ما شکست فرستاد و بر ما پیروزی فرستاد تا اسلام استوار گشت و ریشههایش افکند و سرزمینهایش را گرفت. و به خداوند، اگر ما آنچه شما آوردید میآوردیم، عمود دین برپا نمیماند و شاخه ایمان سبز نمیشد، و به خداوند، شما خون آن را میریزید و ندامت آن را پیروی میکنید!