الْحَمْدُ لِلَّهِ غَيْرَ مَقْنُوطٍ مِنْ رَحْمَتِهِ وَلَا مَخْلُوٍّ مِنْ نِعْمَتِهِ وَلَا مَأْيُوسٍ مِنْ مَغْفِرَتِهِ وَلَا مُسْتَنْكَفٍ عَنْ عِبَادَتِهِ، الَّذِي لَا تَبْرَحُ مِنْهُ رَحْمَةٌ وَلَا تُفْقَدُ لَهُ نِعْمَةٌ.
ذمُّ الدنيا
وَالدُّنْيَا دَارٌ مُنِيَ لَهَا الْفَنَاءُ وَلِأَهْلِهَا مِنْهَا الْجَلَاءُ وَهِيَ حُلْوَةٌ خَضْرَاءُ وَقَدْ عَجِلَتْ لِلطَّالِبِ وَالْتَبَسَتْ بِقَلْبِ النَّاظِرِ، فَارْتَحِلُوا مِنْهَا بِأَحْسَنِ مَا بِحَضْرَتِكُمْ مِنَ الزَّادِ وَلَا تَسْأَلُوا فِيهَا فَوْقَ الْكَفَافِ وَلَا تَطْلُبُوا مِنْهَا أَكْثَرَ مِنَ الْبَلَاغ.
حمد به خدایی که رحمتش قطعناپذیر و نعمتش بیپایان و مغفرتش بیامان و عبادتش ناگزیر است که رحمت از او جدا نمیشود و نعمت برای او گم نمیشود.
ذم دنیا
و دنیا خانهای است که فنا به آن وعده داده شده و اهلش از آن رخت بربستهاند و شیرین و سبز است و به زود طالب رسیده و در نگاهکننده گم شده، پس با بهترین زاد و برکت که نزد شماست از آن رهسپار شوید و در آن چیزی فراتر از کفاف نخواهید و بیشتر از بلوغ نخواهید طلبید.