لَوْ أَمَرْتُ بِهِ لَكُنْتُ قَاتِلًا أَوْ نَهَيْتُ عَنْهُ لَكُنْتُ نَاصِراً، غَيْرَ أَنَّ مَنْ نَصَرَهُ لَا يَسْتَطِيعُ أَنْ يَقُولَ خَذَلَهُ مَنْ أَنَا خَيْرٌ مِنْهُ وَمَنْ خَذَلَهُ لَا يَسْتَطِيعُ أَنْ يَقُولَ نَصَرَهُ مَنْ هُوَ خَيْرٌ مِنِّي. وَأَنَا جَامِعٌ لَكُمْ أَمْرَهُ، اسْتَأْثَرَ فَأَسَاءَ الْأَثَرَةَ وَجَزِعْتُمْ فَأَسَأْتُمُ الْجَزَعَ وَلِلَّهِ حُكْمٌ وَاقِعٌ فِي الْمُسْتَأْثِرِ وَالْجَازِعِ.
ترجمه
اگر آن را فرمان میکردم، جنگجو بودم و اگر از آن نهی میکردم، یار بودم، ولی نه اینکه کسی که یار اوست، بگوید او را خذلانم کردم، من از او بهترم و کسی که او را خذلان کرد، بگوید یارش کردم، او از من بهتر است. و من امر شما را جمع میکنم، او برتری کرد و بد برتری کرد و شما ترسیدید و بد ترسیدید و برای خداوند حکمی در برتریطلب و ترسیده جاری است.