مَا كُنْتَ تَصْنَعُ بِسِعَةِ هذِهِ الدارِ فِي الدُّنْيَا، أَنْتَ إِلَيْهَا فِي الاْخِرَةِ كُنْتَ أَحْوَجَ؟ وَبَلَى إِنْ شِئْتَ بَلَغْتَ بِهَا الاْخِرَةَ، تَقْرِي فِيهَا الضَّيْفَ، وَتَصِلُ فِيهَا الرَّحِمَ، وَتُطْلِعُ مِنْهَا الْحُقُوقَ مَطَالِعَهَا، فَإذَا أَنْتَ قَدْ بَلَغْتَ بِهَا الاْخِرَةَ.
فقال له العلاء: يا أميرالمؤمنين، أشكو إليك أخي عاصم بن زياد .قال: وما له؟ قال: لبس العباءة وتخلّى من الدنيا. قال: عليَّ به. فلمّا جاء قال:
يَا عُدَىَّ نَفْسِهِ! لَقَدِ اسْتَهَامَ بِكَ الْخَبِيثُ! أَمَا رَحِمْتَ أَهْلَكَ وَوَلَدَكَ! أَتَرَى اللهَ أَحَلَّ لَكَ الطَّيِّبَاتِ، وَهُوَ يَكْرَهُ أَنْ تَأْخُذَهَا! أَنْتَ أَهْوَنُ عَلَى اللهِ مِنْ ذلِكَ!
قال: يا أميرالمؤمنين، هذا أنت في خشونة ملبسك وجُشوبة مأكلك! قال: وَيْحَكَ، إِنِّي لَسْتُ كَأَنْتَ، إِنَّ اللهَ تَعَالَى فَرَضَ عَلى أَئِمَّةِ الْعَدْلِ أَنْ يُقَدِّرُوا أَنْفُسَهُمْ بِضَعَفَةِ النَّاسِ، كَيْلاَ يَتَبَيَّغَ بِالْفَقِيرِ فَقْرُهُ!
با گشادگی این دنیا چه میکنی؟ در آخرت به آن نیازمندتر بودی؟ و البته اگر خواهی به آخرت برسی، در مهماننوازی کنی، رحمت را برپا کنی و حقوق را به جا آوری، پس اگر چنین کنی به آخرت رسیدهای.
علی علیه السلام گفت: ای علاء، از چه شکایت میکنی؟ گفت: برادرم عاصم بن زیاد. گفت: چه بر سر او آمده؟ گفت: رخت دنیا پوشید و از دنیا دست کشید. گفت: او را پیشم آور.
که آمد، گفت:
ای دشمن نفس خودت! بدترین بر تو حیله کرده است! ملت و فرزندانت را رحمت نکردی؟ میبینی که خداوند برای تو چیزهای پاک را حلّ کرده، و تو از گرفتن آن متنفری! تو برای خداوند از آن کمتر نیستی!
گفت: ای امیرالمؤمنین، این تو هستی که سختی لباس و زشتی خوردنت! گفت: وای بر تو، من مانند تو نیستم، خداوند تعالی بر امامان عدل فرض کرده که خود را به ضعف مردم بسنجند، تا فقیر فقرش بر او بیفزاید!