إِنِّي أَكْرَهُ لَكُمْ أَنْ تَكُونُوا سَبَّابِينَ، وَلكِنَّكُمْ لَوْ وَصَفْتُمْ أَعْمَالَهُمْ، وَذَكَرْتُمْ حَالَهُمْ، كَانَ أَصْوَبَ فِي الْقَوْلِ، وَأَبْلَغَ فِي الْعُذْرِ، وَقُلْتُمْ مَكَانَ سَبِّكُمْ إِيَّاهُمْ: اللَّهُمَّ احْقِنْ دِمَاءَنَا وَدِمَاءَهُمْ، وَأَصْلِحْ ذَاتَ بَيْنِنَا وَبَيْنِهِمْ، وَاهْدِهِمْ مِنْ ضَلاَلَتِهِمْ، حَتَّى يَعْرِفَ الْحَقَّ مَنْ جَهِلَهُ، وَيَرْعَوِيَ عَنِ الْغَيِّ وَالْعُدْوَانِ مَنْ لَهِجَ بِهِ.
من از شما بیزارم که توهینگو باشید، ولی اگر شما اعمالشان را توصیف کنید و حالشان را یادآوری کنید، در سخن راستتر و در عذر بلندتر بود، و به جای توهین به آنها میگویید: خداوندا خون ما و خونشان را پاک کن و میان ما و آنان اصلاح قرار ده و آنان را از گمراهیهای هدایت کن تا آنکه حق را آنکه بیخبر بود بشناسد و از گناه و ستمی که به آن لشکر میزد، باز ایستد.