خطبه ۱۹۷

من خطبة له عليه السلام ينبّه فيها على فضيلته لقبول قوله وأمره ونهيه

وَلَقَدْ عَلِمَ الْمُسْتَحْفَظُونَ مِنْ أَصْحَابِ مُحَمَّد(صلى الله عليه وآله) أَنِّي لَمْ أَرُدَّ عَلَى الله وَلاَ عَلَى رَسُولِهِ سَاعَةً قَطُّ، وَلَقَدْ وَاسَيْتُهُ بِنَفْسِي فِي الْمَوَاطِنِ الَّتي تَنْكُصُ فِيهَا الاَبْطَالُ وَتَتَأَخَّرُ الاَقْدَامُ، نَجْدَةً أَكْرَمَنِي اللهُ بِهَا.

وَلَقَدْ قُبِضَ رَسُولُ اللهِ(صلى الله عليه وآله) وَإِنَّ رَأْسَهُ لَعَلَى صَدْرِي. وَلَقَدْ سَالَتْ نَفْسُهُ فِي كَفِّي، فَأَمْرَرْتُهَا عَلَىُ وَجْهِي. وَلَقَدْ وُلِّيتُ غُسْلَهُ(صلى الله عليه وآله)وَالْمَلاَئِكُةُ أَعْوَانِي، فَضَجَّتِ الدَّارُ والاَفْنِيَةُ، مَلاٌ يُهْبِطُ، وَمَلاٌ يَعْرُجُ، وَمَا فَارَقَتْ سَمْعِي هَيْنَمَةٌ مِنْهُمْ، يُصَلُّونَ عَلَيْهِ حَتَّى وَارَيْنَاهُ فِي ضَرِيحِهِ. فَمَنْ ذَا أَحَقُّ بِهِ مِنِّي حَيّاً وَمَيِّتاً؟ فَانْفُذُوا عَلَى بَصَائِرِكُمْ، وَلْتَصْدُقْ نِيَّاتُكُمْ فِي جِهَادِ عَدُوِّكُمْ، فَوَالَّذِي لاَإِلهَ إِلاَّ هُوَ إِنِّي لَعَلَى جَادَّةِ الْحَقِّ، وَإِنَّهُمْ لَعَلَى مَزَلَّةِ الْبَاطِلِ. أَقُولُ مَا تَسْمَعُونَ، وَأَسْتَغْفِرُ اللهَ لِي وَلَكُمْ!

الترجمة

و البته محافظان از اصحاب محمد(صلی الله علیه و آله) دانسته‌اند که من هرگز به خدا و پیامبرش(صلی الله علیه و آله) در هیچ لحظه‌ای اعتراض نکردم، و در جاهایی که دلیران عقب می‌نشینند و قدم‌ها پس می‌رود، با جانم یاریش کردم، و خداوند این یاری را به من کرامت بخشید.

و پیامبر خدا(صلی الله علیه و آله) دار فانی را وداع گفت و سرش بر سینه من بود. و نفسش در کفم جاری شد، و او را روی صورت خود گذاشتم. و غسلش(صلی الله علیه و آله) به من واگذار شد و فرشتگان یارانم بودند، پس خانه‌ها و فضاهای خانه پر از هیاهو شد، گروهی نازل می‌شدند و گروهی صعود می‌کردند، و هیچ زمزمه‌ای از گوشم جدا نشد، بر او دعا می‌کردند تا او را در قبرش دیدیم. پس چه کس زنده و مرده از او شایسته‌تر از من است؟ پس بر باورهایتان عمل کنید، و در جهاد دشمنان‌تان نیاتتان را صادق باشید، و به خدایی که معبودی جز او نیست، من بر جاده حق جدی‌ام، و آنان بر سراشیب باطل. آنچه می‌شنوید می‌گویم، و برای خود و شما از خداوند مغفرت می‌طلبم!