خطبه 18

تَرِدُ عَلَى أَحَدِهِمُ الْقَضِيَّةُ فِي حُكْمٍ مِنَ الْأَحْكَامِ فَيَحْكُمُ فِيهَا بِرَأْيِهِ ثُمَّ تَرِدُ تِلْكَ الْقَضِيَّةُ بِعَيْنِهَا عَلَى غَيْرِهِ فَيَحْكُمُ فِيهَا بِخِلَافِ قَوْلِهِ ثُمَّ يَجْتَمِعُ الْقُضَاةُ بِذَلِكَ عِنْدَ الْإِمَامِ الَّذِي اسْتَقْضَاهُمْ فَيُصَوِّبُ آرَاءَهُمْ جَمِيعاً وَإِلَهُهُمْ وَاحِدٌ وَنَبِيُّهُمْ وَاحِدٌ وَكِتَابُهُمْ وَاحِدٌ أَ فَأَمَرَهُمُ اللَّهُ سُبْحَانَهُ بِالاخْتِلَافِ فَأَطَاعُوهُ أَمْ نَهَاهُمْ عَنْهُ فَعَصَوْهُ!

الحكم للقرآن

أَمْ أَنْزَلَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ دِيناً نَاقِصاً فَاسْتَعَانَ بِهِمْ عَلَى إِتْمَامِهِ أَمْ كَانُوا شُرَكَاءَ لَهُ فَلَهُمْ أَنْ يَقُولُوا وَعَلَيْهِ أَنْ يَرْضَى، أَمْ أَنْزَلَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ دِيناً تَامّاً فَقَصَّرَ الرَّسُولُ صلى الله عليه وآله عَنْ تَبْلِيغِهِ وَأَدَائِهِ؟ وَاللَّهُ سُبْحَانَهُ يَقُولُ «ما فَرَّطْنا فِي الْكِتابِ مِنْ شَيْءٍ» وَفِيهِ تِبْيَانٌ لِكُلِّ شَيْءٍ وَذَكَرَ أَنَّ الْكِتَابَ يُصَدِّقُ بَعْضُهُ بَعْضاً وَأَنَّهُ لَا اخْتِلَافَ فِيهِ، فَقَالَ سُبْحَانَهُ «وَلَوْ كانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللَّهِ لَوَجَدُوا فِيهِ اخْتِلافاً كَثِيراً». وَإِنَّ الْقُرْآنَ ظَاهِرُهُ أَنِيقٌ وَبَاطِنُهُ عَمِيقٌ لَا تَفْنَى عَجَائِبُهُ وَلَا تَنْقَضِي غَرَائِبُهُ وَلَا تُكْشَفُ الظُّلُمَاتُ إِلَّا بِهِ.

حکمی نزد یکی از آن‌ها می‌رسد در یکی از احکام، پس با نظر خود حکم می‌کند. سپس همان حکم با همان موضوع نزد دیگری می‌رسد و او برخلاف نظر او حکم می‌کند. سپس قضاوت‌گران در نزد امام که آنان را منصوب کرده، جمع می‌شوند و همه نظرهایشان را درست می‌داند. و خداوندشان یکی است و پیامبرشان یکی است و کتابشان یکی است. آیا خداوند سبحان ایشان را به اختلاف فرمان داد و اطاعت کردند؟ یا نهی کرد و نافرمانی کردند؟ یا خداوند سبحان دینی ناقص فرستاد و ایشان را برای تکمیل آن کمک گرفت؟ یا شریک او بودند که حق دارند بگویند و او باید راضی باشد؟ یا خداوند سبحان دینی کامل فرستاد و پیامبر (صلی الله علیه وآله) در تبلیغ و اجرای آن کوتاهی کرد؟ و خداوند سبحان می‌فرماید: «در کتاب چیزی فراموش نکردیم» و در آن تبیین هر چیزی است و گفت که کتاب، بخشی را به بخش دیگر تأیید می‌کند و در آن اختلافی نیست، پس فرمود: «و اگر آن از غیر خداوند بود، قطعاً در آن اختلاف بسیار می‌یافتید». و قرآن، ظاهرش زیبا و باطنش عمیق است، عجایبش پایان نمی‌پذیرد و غرایبش رو به زوال نمی‌رود و تاریکی‌ها مگر با آن آشکار نمی‌شود.