خطبه 159

وَلَقَدْ أَحْسَنْتُ جِوَارَكُمْ وَأَحَطْتُ بِجُهْدِي مِنْ وَرَائِكُمْ وَأَعْتَقْتُكُمْ مِنْ رِبَقِ الذُّلِّ وَحَلَقِ الضَّيْمِ، شُكْراً مِنِّي لِلْبِرِّ الْقَلِيلِ وَإِطْرَاقاً عَمَّا أَدْرَكَهُ الْبَصَرُ وَشَهِدَهُ الْبَدَنُ مِنَ الْمُنْكَرِ الْكَثِيرِ

و البته که با شما نیکویی کردم و تمام توان خود را به کار بستم و شما را از بندهگی ذلت و رنج تحقیر آزاد کردم، به پاس سپاسگزاری از من برای نیکی کم و چشم‌پوشی از آنچه چشم دیده و بدن از آن شاهد بوده از بدی‌های بسیار.