وَلَيْسَ لِوَاضِعِ الْمَعْرُوفِ فِي غَيْرِ حَقِّهِ وَعِنْدَ غَيْرِ أَهْلِهِ مِنَ الْحَظِّ فِيمَا أَتَى إِلَّا مَحْمَدَةُ اللِّئَامِ وَثَنَاءُ الْأَشْرَارِ وَمَقَالَةُ الْجُهَّالَ، مَا دَامَ مُنْعِماً عَلَيْهِمْ مَا أَجْوَدَ يَدَهُ وَهُوَ عَنْ ذَاتِ اللَّهِ بِخَيْلٌ.
مواضع المعروف
فَمَنْ آتَاهُ اللَّهُ مَالًا فَلْيَصِلْ بِهِ الْقَرَابَةَ وَلْيُحْسِنْ مِنْهُ الضِّيَافَةَ وَلْيَفُكَّ بِهِ الْأَسِيرَ وَالْعَانِيَ وَلْيُعْطِ مِنْهُ الْفَقِيرَ وَالْغَارِمَ وَلْيَصْبِرْ نَفْسَهُ عَلَى الْحُقُوقِ وَالنَّوَائِبِ ابْتِغَاءَ الثَّوَابِ، فَإِنَّ فَوْزاً بِهَذِهِ الْخِصَالِ شَرَفُ مَكَارِمِ الدُّنْيَا وَدَرْكُ فَضَائِلِ الْآخِرَةِ إِنْ شَاءَ اللَّهُ.
و نه برای کسی که نیکی را در جایگاه نامناسب و نزد غیراهلش قرار دهد، جز مایهای برای نادانها و ثنای بدانسانان و سخن جاهلان نیست، هرچند که به آنان بخشش کند و دستش باز باشد، در حالی که از سوی خداوند دوری دارد.
مواضع معروف
پس هر که خداوند مال داد، با آن نسبتها را پیوند دهد و مهماننوازی کند و با آن اسیر و گناهکار را آزاد کند و فقیر و بدهکار را بخشد و بر حقوق و مصائب صبر کند، به طلب پاداش. زیرا به این فضایل، شرف کمالات دنیا و دستیابی به فضایل آخرت است، اگر خدا بخواهد.