أَيُّهَا النَّاسُ مَنْ عَرَفَ مِنْ أَخِيهِ وَثِيقَةَ دِينٍ وَسَدَادَ طَرِيقٍ فَلَا يَسْمَعَنَّ فِيهِ أَقَاوِيلَ الرِّجَالِ، أَمَا إِنَّهُ قَدْ يَرْمِي الرَّامِي وَتُخْطِئُ السِّهَامُ وَيُحِيلُ الْكَلَامُ وَبَاطِلُ ذَلِكَ يَبُورُ وَاللَّهُ سَمِيعٌ وَشَهِيدٌ. أَمَا إِنَّهُ لَيْسَ بَيْنَ الْحَقِّ وَالْبَاطِلِ إِلَّا أَرْبَعُ أَصَابِعَ.
فسُئل (عليه السلام) عن معنى قوله هذا، فجمع أصابِعَه ووضَعَها بَينَ أذُنِه و عَينِه ثم قال: الْبَاطِلُ أَنْ تَقُولَ سَمِعْتُ، وَالْحَقُّ أَنْ تَقُولَ رَأَيْتُ.
ای مردم، هر کس از برادرش دینداری و استواری راهش را بشناسد، به گفتههای مردان درباره او گوش ندهد. آیا نمیدانی که تیرانداز ممکن است به هدف نزند، تیرها ممکن است خطا بروند و سخنان به نتیجه نرسند و باطل آن از بین میرود و خداوند شنوا و شاهد است. اما بین حق و باطل، تنها چهار انگشت فاصله است.
سپس از او (صلوات الله علیه) درباره معنی این سخنش پرسیدند. او انگشتانش را جمع کرد و بین گوش و چشم خود قرار داد و گفت: باطل این است که بگویی "شنیدم"، و حق این است که بگویی "دیدم".