وَ إِنَّمَا يَنْبَغِي لِأَهْلِ الْعِصْمَةِ وَالْمَصْنُوعِ إِلَيْهِمْ فِي السَّلَامَةِ أَنْ يَرْحَمُوا أَهْلَ الذُّنُوبِ وَالْمَعْصِيَةِ وَيَكُونَ الشُّكْرُ هُوَ الْغَالِبَ عَلَيْهِمْ وَالْحَاجِزَ لَهُمْ عَنْهُمْ. فَكَيْفَ بِالْعَائِبِ الَّذِي عَابَ أَخَاهُ وَعَيَّرَهُ بِبَلْوَاهُ، أَمَا ذَكَرَ مَوْضِعَ سَتْرِ اللَّهِ عَلَيْهِ مِنْ ذُنُوبِهِ مِمَّا هُوَ أَعْظَمُ مِنَ الذَّنْبِ الَّذِي عَابَهُ بِهِ وَكَيْفَ يَذُمُّهُ بِذَنْبٍ قَدْ رَكِبَ مِثْلَهُ، فَإِنْ لَمْ يَكُنْ رَكِبَ ذَلِكَ الذَّنْبَ بِعَيْنِهِ فَقَدْ عَصَى اللَّهَ فِيمَا سِوَاهُ مِمَّا هُوَ أَعْظَمُ مِنْهُ، وَايْمُ اللَّهِ لَئِنْ لَمْ يَكُنْ عَصَاهُ فِي الْكَبِيرِ وَعَصَاهُ فِي الصَّغِيرِ لَجَرَاءَتُهُ عَلَى عَيْبِ النَّاسِ أَكْبَرُ. يَا عَبْدَ اللَّهِ لَا تَعْجَلْ فِي عَيْبِ أَحَدٍ بِذَنْبِهِ فَلَعَلَّهُ مَغْفُورٌ لَهُ وَلَا تَأْمَنْ عَلَى نَفْسِكَ صَغِيرَ مَعْصِيَةٍ فَلَعَلَّكَ مُعَذَّبٌ عَلَيْهِ. فَلْيَكْفُفْ مَنْ عَلِمَ مِنْكُمْ عَيْبَ غَيْرِهِ لِمَا يَعْلَمُ مِنْ عَيْبِ نَفْسِهِ وَلْيَكُنِ الشُّكْرُ شَاغِلًا لَهُ عَلَى مُعَافَاتِهِ مِمَّا ابْتُلِيَ بِهِ غَيْرُهُ.
واقعاً بر کسانی که از گناهان مصون و در امان هستند، واجب است که بر گنهکاران و معاندان رحم کنند و شکر نعمت بر آنان غالب باشد و مانع از سرزنش دیگران شود. پس چه حال کسی است که بر برادرش سرزنش میکند و او را به سختیاش میخنداند؟ آیا یادش رفته که خداوند گناهان او را پوشانده است، گناهانی که از گناهی که او را به آن متهم کرده، بزرگتر است؟ و چگونه او را به گناهی سرزنش میکند که خود نیز مرتکب آن شده است؟ اگر او مرتکب همان گناه نشده، پس در گناه دیگری که از آن بزرگتر است، خدا را نافرمانی کرده است. و به خدا قسم، اگر او در گناه بزرگ نافرمانی نکرده، در گناه کوچک نافرمانی کرده، و جسارتش به سرزنش دیگران بزرگتر است. ای بنده خدا، در سرزنش دیگران به خاطر گناهشان عجله مکن، شاید او را بخشیده باشد. و بر خودت در مورد معصیت کوچک ایمان مندار، شاید بر آن عذاب خواهی شد. پس هر یک از شما که از عیب خود آگاه است، از سرزنش دیگران دست بردارد و شکر نعمتها، او را از این مشغول بداند که دیگران به آن مبتلا شدهاند.