خطبه ۱۴

من كلام له (عليه السلام) في ذم أهل البصرة بعد وقعة الجمل

أَرْضُكُمْ قَرِيبَةٌ مِنَ الْمَاءِ بَعِيدَةٌ مِنَ السَّمَاءِ خَفَّتْ عُقُولُكُمْ وَسَفِهَتْ حُلُومُكُمْ فَأَنْتُمْ غَرَضٌ لِنَابِلٍ وَأُكْلَةٌ لِآكِلٍ وَفَرِيسَةٌ لِصَائِلٍ [صائد].

الترجمة

زمین شما نزدیک به آب و دور از آسمان است، عقول شما سبک و اندیشه‌های شما بی‌حساب شده است، پس شما طعمه‌ای برای طعمه‌جو و غذا برای خوره و شکار برای شکارچین هستید.

و به خدا قسم، اگر او را زنان شوهر داده باشند و کنیزان بر او مسلط شوند، او را پس می‌فرستم. زیرا در عدل، گشایشی است و هر کس بر عدل تنگ شود، بر جور تنگ‌تر است!