از بین نام های مختلف قرآن، «فُرقان»، «ذِکر»، «تَنزیل»، «اَلکتاب»، «کلام الله» از اسامی مشهور قرآن کریم هستند. ضمناً قرآن با صفات دیگر نیز یاد شده است: «القرآن المجید»، «القرآن العظیم»، «القرآن الحکیم»، «القرآن الکریم»، «قرآن مبین». گروهى از قرآن‏‌پژوهان تصریح کرده اند كه قرآن، يك تا پنج نام بيشتر ندارد و آنچه ديگران بر اين افزوده‏‌اند، وصف قرآن است، نه نام آن. مثلاً كلمه «كريم» كه با الهام از آيه «إِنَّهُ لَقُرْءَانٌ كَرِيمٌ» از نام‏هاى قرآن به شمار آمده، وصف كلمه «قرآن» است و نمى‏‌توان آن را «نام» و «عَلَمِ» قرآن به حساب آورد. همچنين است كلمه «مبارك» كه با استناد به آيه «وَ هَذَا ذِكْرٌ مُّبَارَكٌ أَنزَلْنَهُ» نام قرآن شمرده شده است.

قرآن در مقایسه با سایر کتابها متوسط الحجم است و می‌توان گفت حجم آن برابر است با عهد جدید (اناجیل اربعه و رسالات وابسته به آن). طبق دقیق ترین آمار، تعداد کلمات قرآن ۷۷۸۰۷ کلمه است. قرآن دارای ۱۱۴ سوره و ۳۰ جزء است. هر جزء ۴ (یا ۲) حزب است. همچنین هر ۵ آیه را خُمس [= خ] و هر ۱۰ آیه را عُشر [=ع، و این عمل را تعشیر] نامیده‌اند.

تقسیم درونی و تفصیلی دیگر قرآن، تقسیم آن به «رکوعات» است. منظور از رکوع، بخش و گروهی از آیات است که در یک موضوع آمده و اتحاد مضمونی دارند که با شروع آن موضوع، رکوع آغاز می‌گردد و با تغییر و تحول کلام به موضوعی دیگر، ختم می‌شود. وجه تسمیه رکوع را می‌توان از آنجا دانست که در نمازهای شبانه روزی، پس از خواندن سوره حمد در رکعت اول و دوم، می‌توان به خواندن سوره‌های دیگر، یا به عقیده برخی لااقل چند آیه اکتفا کرد و سپس به رکوع رفت. عدد رکوعات قرآن طبق مشهور ۵۴۰ رکوع است.