الدعاء الثاني والثلاثون: من دعائه عليه السلام بعد الفراغ من صلاة اللّيل لنفسه في الاعتراف بالذنب
دعای سی و دوم: از دعای ایشان پس از پایان نماز شب برای خودش در اعتراف به گناه
اللَّهُمَّ يَا ذَا الْمُلْكِ الْمُتَأَبِّدِ بِالْخُلُودِ وَ السُّلْطَانِ الْمُمْتَنِعِ بِغَيْرِ جُنُودٍ وَ لَا أَعْوَانٍ. وَ الْعِزِّ الْبَاقِي عَلَى مَرِّ الدُّهُورِ وَ خَوَالِي الْأَعْوَامِ وَ مَوَاضِي الْأَزمَانِ وَ الْأَيَّامِ عَزَّ سُلْطَانُكَ عِزّاً لَا حَدَّ لَهُ بِأَوَّلِيَّةٍ، وَ لَا مُنْتَهَى لَهُ بِآخِرِيَّةٍ وَ اسْتَعْلَى مُلْكُكَ عَلُوّاً سَقَطَتِ الْأَشْيَاءُ دُونَ بُلُوغِ أَمَدِهِ وَ لَا يَبْلُغُ أَدْنَى مَا اسْتَأْثَرْتَ بِهِ مِنْ ذَلِكَ أَقْصَى نَعْتِ النَّاعِتِينَ. ضَلَّتْ فِيكَ الصِّفَاتُ، وَ تَفَسَّخَتْ دُونَكَ النُّعُوتُ، وَ حَارَتْ فِي كِبْرِيَائِكَ لَطَائِفُ الْأَوْهَامِ كَذَلِكَ أَنْتَ اللَّهُ الْأَوَّلُ فِي أَوَّلِيَّتِكَ، وَ عَلَى ذَلِكَ أَنْتَ دَائِمٌ لَا تَزُولُ وَ أَنَا الْعَبْدُ الضَّعِيفُ عَمَلًا، الْجَسِيمُ أَمَلًا، خَرَجَتْ مِنْ يَدِي أَسْبَابُ الْوُصُلَاتِ إِلَّا مَا وَصَلَهُ رَحْمَتُكَ، وَ تَقَطَّعَتْ عَنِّي عِصَمُ الْآمَالِ إِلَّا مَا أَنَا مُعْتَصِمٌ بِهِ مِنْ عَفْوِكَ قَلَّ عِنْدِي مَا أَعْتَدُّ بِهِ مِنْ طَاعَتِكَ، و كَثُرَ عَلَيَّ مَا أَبُوءُ بِهِ مِنْ مَعْصِيَتِكَ وَ لَنْ يَضِيقَ عَلَيْكَ عَفْوٌ عَنْ عَبْدِكَ وَ إِنْ أَسَاءَ، فَاعْفُ عَنِّي. اللَّهُمَّ وَ قَدْ أَشْرَفَ عَلَى خَفَايَا الْأَعْمَالِ عِلْمُكَ، وَ انْكَشَفَ كُلُّ مَسْتُورٍ دُونَ خُبْرِكَ، وَ لَا تَنْطَوِي عَنْكَ دَقَائِقُ الْأُمُورِ، وَ لَا تَعْزُبُ عَنْكَ غَيِّبَاتُ السَّرَائِرِ وَ قَدِ اسْتَحْوَذَ عَلَيَّ عَدُوُّكَ الَّذِي اسْتَنْظَرَكَ لِغَوَايَتِي فَأَنْظَرْتَهُ، وَ اسْتَمْهَلَكَ إِلَى يَوْمِ الدِّينِ لِإِضْلَالِي فَأَمْهَلْتَهُ. فَأَوْقَعَنِي وَ قَدْ هَرَبْتُ إِلَيْكَ مِنْ صَغَائِرِ ذُنُوبٍ مُوبِقَةٍ، وَ كَبَائِرِ أَعْمَالٍ مُرْدِيَةٍ حَتَّى إِذَا قَارَفْتُ مَعْصِيَتَكَ، وَ اسْتَوْجَبْتُ بِسُوءِ سَعْيِي سَخْطَتَكَ، فَتَلَ عَنِّي عِذَارَ غَدْرِهِ، وَ تَلَقَّانِي بِكَلِمَةِ كُفْرِهِ، وَ تَوَلَّى الْبَرَاءَةَ مِنِّي، وَ أَدْبَرَ مُوَلِّياً عَنِّي، فَأَصْحَرَنِي لِغَضَبِكَ فَرِيداً، وَ أَخْرَجَنِي إِلَى فِنَاءِ نَقِمَتِكَ طَرِيداً. لَا شَفِيعٌ يَشْفَعُ لِي إِلَيْكَ، وَ لَا خَفِيرٌ يُؤْمِنُنِي عَلَيْكَ، وَ لَا حِصْنٌ يَحْجُبُنِي عَنْكَ، وَ لَا مَلَاذٌ أَلْجَأُ إِلَيْهِ مِنْكَ. فَهَذَا مَقَامُ الْعَائِذِ بِكَ، وَ مَحَلُّ الْمُعْتَرِفِ لَكَ، فَلَا يَضِيقَنَّ عَنِّي فَضْلُكَ، وَ لَا يَقْصُرَنَّ دُونِي عَفْوُكَ، وَ لَا أَكُنْ أَخْيَبَ عِبَادِكَ التَّائِبِينَ، وَ لَا أَقْنَطَ وُفُودِكَ الْآمِلِينَ، وَ اغْفِرْ لِي، إِنَّكَ خَيْرُ الْغَافِرِينَ. اللَّهُمَّ إِنَّكَ أَمَرْتَنِي فَتَرَكْتُ، وَ نَهَيْتَنِي فَرَكِبْتُ، وَ سَوَّلَ لِيَ الْخَطَاءَ خَاطِرُ السُّوءِ فَفَرَّطْتُ. وَ لَا أَسْتَشْهِدُ عَلَى صِيَامِي نَهَاراً، وَ لَا أَسْتَجِيرُ بِتَهَجُّدِي لَيْلًا، وَ لَا تُثْنِي عَلَيَّ بِإِحْيَائِهَا سُنَّةٌ حَاشَا فُرُوضِكَ الَّتِي مَنْ ضَيَّعَهَا هَلَكَ. ] وَ لَسْتُ أَتَوَسَّلُ إِلَيْكَ بِفَضْلِ نَافِلَةٍ مَعَ كَثِيرِ مَا أَغْفَلْتُ مِنْ وَظَائِفِ فُرُوضِكَ، وَ تَعَدَّيْتُ عَنْ مَقَامَاتِ حُدُودِكَ إِلَى حُرُمَاتٍ انْتَهَكْتُهَا، وَ كَبَائِرِ ذُنُوبٍ اجْتَرَحْتُهَا، كَانَتْ عَافِيَتُكَ لِي مِنْ فَضَائِحِهَا سِتْراً. وَ هَذَا مَقَامُ مَنِ اسْتَحْيَا لِنَفْسِهِ مِنْكَ، وَ سَخِطَ عَلَيْهَا، وَ رَضِيَ عَنْكَ، فَتَلَقَّاكَ بِنَفْسٍ خَاشِعَةٍ، وَ رَقَبَةٍ خَاضِعَةٍ، وَ ظَهْرٍ مُثْقَلٍ مِنَ الْخَطَايَا وَاقِفاً بَيْنَ الرَّغْبَةِ إِلَيْكَ وَ الرَّهْبَةِ مِنْكَ. وَ أَنْتَ أَوْلَى مَنْ رَجَاهُ، وَ أَحَقُّ مَنْ خَشِيَهُ وَ اتَّقَاهُ، فَأَعْطِنِي يَا رَبِّ مَا رَجَوْتُ، وَ آمِنِّي مَا حَذِرْتُ، وَ عُدْ عَلَيَّ بِعَائِدَةِ رَحْمَتِكَ، إِنَّكَ أَكْرَمُ الْمَسْئُولِينَ. اللَّهُمَّ وَ إِذْ سَتَرْتَنِي بِعَفْوِكَ، وَ تَغَمَّدْتَنِي بِفَضْلِكَ فِي دَارِ الْفَنَاءِ بِحَضْرَةِ الْأَكْفَاءِ، فَأَجِرْنِي مِنْ فَضِيحَاتِ دَارِ الْبَقَاءِ عِنْدَ مَوَاقِفِ الْأَشْهَادِ مِنَ الْمَلَائِكَةِ الْمُقَرَّبِينَ، وَ الرُّسُلِ الْمُكَرَّمِينَ، وَ الشُّهَدَاءِ وَ الصَّالِحِينَ، مِنْ جَارٍ كُنْتُ أُكَاتِمُهُ سَيِّئَاتِي، وَ مِنْ ذِي رَحِمٍ كُنْتُ أَحْتَشِمُ مِنْهُ فِي سَرِيرَاتِي. لَمْ أَثِقْ بِهِمْ رَبِّ فِي السِّتْرِ عَلَيَّ، وَ وَثِقْتُ بِكَ رَبِّ فِي الْمَغْفِرَةِ لِي، وَ أَنْتَ أَوْلَى مَنْ وُثِقَ بِهِ، وَ أَعْطَى مَنْ رُغِبَ إِلَيْهِ، وَ أَرْأَفُ مَنِ اسْتُرْحِمَ، فَارْحَمْنِي. اللَّهُمَّ وَ أَنْتَ حَدَرْتَنِي مَاءً مَهِيناً مِنْ صُلْبٍ مُتَضَايِقِ الْعِظَامِ، حَرِجِ الْمَسَالِكِ إِلَى رَحِمٍ ضَيِّقَةٍ سَتَرْتَهَا بِالْحُجُبِ، تُصَرِّفُنِي حَالًا عَنْ حَالٍ حَتَّى انْتَهَيْتَ بِي إِلَى تَمَامِ الصُّورَةِ، وَ أَثْبَتَّ فِيَّ الْجَوَارِحَ كَمَا نَعَتَّ فِي كِتَابِكَ نُطْفَةً ثُمَّ عَلَقَةً ثُمَّ مُضْغَةً ثُمَّ عَظْماً ثُمَّ كَسَوْتَ الْعِظَامَ لَحْماً، ثُمَّ أَنْشَأْتَنِي خَلْقاً آخَرَ كَمَا شِئْتَ. حَتَّى إِذَا احْتَجْتُ إِلَى رِزْقِكَ، وَ لَمْ أَسْتَغْنِ عَنْ غِيَاثِ فَضْلِكَ، جَعَلْتَ لِي قُوتاً مِنْ فَضْلِ طَعَامٍ وَ شَرَابٍ أَجْرَيْتَهُ لِأَمَتِكَ الَّتِي أَسْكَنْتَنِي جَوْفَهَا، وَ أَوْدَعْتَنِي قَرَارَ رَحِمِهَا. وَ لَوْ تَكِلُنِي يَا رَبِّ فِي تِلْكَ الْحَالَاتِ إِلَى حَوْلِي، أَوْ تَضْطَرُّنِي إِلَى قُوَّتِي لَكَانَ الْحَوْلُ عَنِّي مُعْتَزِلًا، وَ لَكَانَتِ الْقُوَّةُ مِنِّي بَعِيدَةً. فَغَذَوْتَنِي بِفَضْلِكَ غِذَاءَ الْبَرِّ اللَّطِيفِ، تَفْعَلُ ذَلِكَ بِي تَطَوُّلًا عَلَيَّ إِلَى غَايَتِي هَذِهِ، لَا أَعْدَمُ بِرَّكَ، وَ لَا يُبْطِئُ بِي حُسْنُ صَنِيعِكَ، وَ لَا تَتَأَكَّدُ مَعَ ذَلِكَ ثِقَتِي فَأَتَفَرَّغَ لِمَا هُوَ أَحْظَى لِي عِنْدَكَ. قَدْ مَلَكَ الشَّيْطَانُ عِنَانِي فِي سُوءِ الظَّنِّ وَ ضَعْفِ الْيَقِينِ، فَأَنَا أَشْكُو سُوءَ مُجَاوَرَتِهِ لِي، وَ طَاعَةَ نَفْسِي لَهُ، وَ أَسْتَعْصِمُكَ مِنْ مَلَكَتِهِ، وَ أَتَضَرَّعُ إِلَيْكَ فِي صَرْفِ كَيْدِهِ عَنِّي. وَ أَسْأَلُكَ فِي أَنْ تُسَهِّلَ إِلَى رِزْقِي سَبِيلًا، فَلَكَ الْحَمْدُ عَلَى ابْتِدَائِكَ بِالنِّعَمِ الْجِسَامِ، وَ إِلْهَامِكَ الشُّكْرَ عَلَى الْإِحْسَانِ وَ الْإِنْعَامِ، فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ سَهِّلْ عَلَيَّ رِزْقِي، وَ أَنْ تُقَنِّعَنِي بِتَقْدِيرِكَ لِي، وَ أَنْ تُرْضِيَنِي بِحِصَّتِي فِيمَا قَسَمْتَ لِي، وَ أَنْ تَجْعَلَ مَا ذَهَبَ مِنْ جِسْمِي وَ عُمُرِي فِي سَبِيلِ طَاعَتِكَ، إِنَّكَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ. اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ نَارٍ تَغَلَّظْتَ بِهَا عَلَى مَنْ عَصَاكَ، وَ تَوَعَّدْتَ بِهَا مَنْ صَدَفَ عَنْ رِضَاكَ، وَ مِنْ نَارٍ نُورُهَا ظُلْمَةٌ، وَ هَيِّنُهَا أَلِيمٌ، وَ بَعِيدُهَا قَرِيبٌ، وَ مِنْ نَارٍ يَأْكُلُ بَعْضَهَا بَعْضٌ، وَ يَصُولُ بَعْضُهَا عَلَى بَعْضٍ. وَ مِنْ نَارٍ تَذَرُ الْعِظَامَ رَمِيماً، وَ تَسقِي أَهْلَهَا حَمِيماً، وَ مِنْ نَارٍ لَا تُبْقِي عَلَى مَنْ تَضَرَّعَ إِلَيْهَا، وَ لَا تَرْحَمُ مَنِ اسْتَعْطَفَهَا، وَ لَا تَقْدِرُ عَلَى التَّخْفِيفِ عَمَّنْ خَشَعَ لَهَا وَ اسْتَسْلَمَ إِلَيْهَا تَلْقَى سُكَّانَهَا بِأَحَرِّ مَا لَدَيْهَا مِنْ أَلِيمِ النَّكَالِ وَ شَدِيدِ الْوَبَالِ وَ أَعُوذُ بِكَ مِنْ عَقَارِبِهَا الْفَاغِرَةِ أَفْوَاهُهَا، وَ حَيَّاتِهَا الصَّالِقَةِ بِأَنْيَابِهَا، وَ شَرَابِهَا الَّذِي يُقَطِّعُ أَمْعَاءَ وَ أَفْئِدَةَ سُكَّانِهَا، وَ يَنْزِعُ قُلُوبَهُمْ، وَ أَسْتَهْدِيكَ لِمَا بَاعَدَ مِنْهَا، وَ أَخَّرَ عَنْهَا. اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ أَجِرْنِي مِنْهَا بِفَضْلِ رَحْمَتِكَ، وَ أَقِلْنِي عَثَرَاتِي بِحُسْنِ إِقَالَتِكَ، وَ لَا تَخْذُلْنِي يَا خَيْرَ الْمُجِيرِينَ اللَّهُمَّ إِنَّكَ تَقِي الْكَرِيهَةَ، وَ تُعْطِي الْحَسَنَةَ، وَ تَفْعَلُ مَا تُرِيدُ، وَ أَنْتَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، إِذَا ذُكِرَ الْأَبْرَارُ، وَ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، مَا اخْتَلَفَ اللَّيْلُ وَ النَّهَارُ، صَلَاةً لَا يَنْقَطِعُ مَدَدُهَا، وَ لَا يُحْصَى عَدَدُهَا، صَلَاةً تَشْحَنُ الْهَوَاءَ، وَ تَمْلَأُ الْأَرْضَ وَ السَّمَاءَ. صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ حَتَّى يَرْضَى، وَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ بَعْدَ الرِّضَا، صَلَاةً لَا حَدَّ لَهَا وَ لَا مُنْتَهَى، يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ.
خدایا، ای پادشاهی جاودان و سلطان بینیاز که نه لشکر و نه یاری دارد. و عزتی که بر سر دورانها و ایام و زمانها و روزها باقی است، عزت سلطنتت را عظمی بیپایان اولیّت و عظمی بیمرز آخرت قرار دادی و پادشاهت را برتری بخشیدی که چیزها پیش از رسیدن به امدنش فانی شد و هیچکس به اوجترین صفتی که از آن برخورداری، نرسد. صفات در تو گم شد و وصفها از تو پاره گشت و در عظمت تو، لطایف خیالها بههم ریخت. ای تو خدای اول در اولیّت، و بر آن، تو پایدار که زوال نمیپذیری و من بندهای ضعیف از عمل، و امیدم بزرگ است. از دستم بندهای وصال قطع شد، مگر آنچه رحمتت به آن متصل کرد و بندههای امیدم از من جدا شد، مگر آنچه از آفتوایت به آن متکیام. آنچه برای طاعتت از خود میدانم کم شد و آنچه برای معصیتت از خود میشناسم زیاد شد. و هرگز عفوت بر بندهات تنگ نشود، وگرچه بد کند، پس مرا بیازیر. خدایا و علمت بر پنهانهای کارها چنان افراشته است و هر پنهانی از دانشت آشکار گشت و هیچچیز از ریز کارها از تو پنهان نمیماند و هیچچیز از پنهانهای سرّی از تو دور نمیماند. و دشمن تو که برای گمراهی من به تو چشم دوخته بود، بر من مسلط گشت و تو به او مهلت دادی و برای گمراهی من تا روز قیامت به او مهلت دادی. پس مرا در حالی که از گناهان کوچک مرگبار و اعمال بزرگ فانی، به تو پناه بردم، وارد کرد و من در حالی که معصیتت را مرتکش شدم و با بدی کوشم خشم تو را برانگیختم، سپس از غدورش عذر مرا رد کرد و با کفرش مرا پذیرفت و از خود بیزار شد و از رویم برگشت. پس مرا تنها برای خشمت بیهمتا قرار دادی و طرد شده به نقطه انتقامت بیرون آوردی. هیچ شفیعی برای شفاعت من به نزد تو نیست و هیچ نگهبانی مرا از تو محافظت نمیکند و هیچ حصاری مرا از خود پنهان نمیسازد و هیچ پناهگاهی از تو جز تو ندارم. این جایگاه پناهنده به توست و محل اعتراف به تو پس از فضلت بر من تنگ نشود و عفوت مرا فراموش نکند و بندههای تو بازگشته را ناامید سازم و وصولکنندگان امیدوار را قنوط ننمایی و مرا بیامرز، که تو بهترین آمرزشدهندگان هستی. خدایا و تو را امر کردم و من ترک کردم و منع کردی و من بر آن رفتم و بدخواهی نفس مرا به اشتباه سوق داد و من سهلانگاری کردم. و برای روزهام در روز شاهدی نمیآورم و برای شبزندهداریام پناهندگی نمیجویم و بر احیای آنها سنت مرا به ستایش نمیآورم، مگر فرائض تو که هر که آن را ترک کند هلاک میشود. و من به فضول نافلهات با وجود آنکه از واجبات تو بسیار غافل شدم و از حدود تو به حرامها تجاوز کردم و گناهان بزرگ مرتکب شدم، پوشش عافیتت برایم از رسواییهایش بود. این جایگاه کسی است که از تو برای خود خجالت کشید و بر خود خشم گرفت و از راضی شد و با نفس خاشع و گردن خاضع و پشتی از گناهان سنگین، میان رغبت به تو و ترس ازت، ایستاده است. و تو نزدیکتر از هر کسی که به او امید است و شایستهتر از هر کسی که از او ترسید و پرهیز کرد، پس مرا آنچه را امیدوارم، ای ربّ، عطا کن و مرا از آنچه میترسم، ایمن گردان و بازگردان مرا با بازگشت رحمتت، که تو بزرگترین مسئولپذیران هستی. خدایا و چون با عفوت مرا پوشش دادی و در دنیای فنا در حضور همردهها به فضلت مستفیض کردی، پس مرا از رسواییهای دنیای باقی در موقعیتهای شهادت فرشتگان مقرب و پیامبران مکرم و شهدا و صالحان، حفظ فرما. از همسایهای که از بدیهایم پنهان میکردم و از خویشاوندی که از او در اسرار خود حیا میکردم. به آنان در پوشش من اعتماد نداشتم ای ربّ، و به تو در آمرزش من اعتماد کردم و تو از هر کس که به او اعتماد شد، نزدیکتر و از هر کس که به او رغبت شد، بخشندهتر و از هر کسی که به او پناه برد، رأفتمندتر، پس مرا رحمت کن. خدایا و تو مرا از آب ناچیز از یک استخوان فشرده، با مسیرهای سخت به رحمت تنگی که آن را با حجابها پوشانیدی، آفریدی و مرا حال به حال چرخاندی تا به کامل شدن صورتم رساندی و درم جوارحم را همانگونه که در کتابت توست، نهادی: نطفه سپس علقه سپس مضغه سپس استخوان سپس استخوانها را گوشت پوشاندی و مرا آنگونه که خواستی، آفریدی تا آنکه به رزقت نیاز پیدا کردم و از یاری فضلت بینیاز نبودم، مرغزی از فضل طعام و نوشابه برایم قرار دادی که برای بندهات که در جوفش ساکن کردی و در رحمش مرا نهادی. و اگر در آن حالات به خودم یا به تواناییام متکی میکردی ای ربّ، حوّل از من دور میشد و توانایی از من دور بود. پس با فضلت مرا مانند نعمت لطیف بر، تغذیه کردی و این را با فراوانی بر من انجام میدهی تا به این مقصدم، و بخش من ربّم را نمیدانی و خوبی عملت با من تأخیر نمیکند و با این حال، اعتمادم قوی نمیشود تا به آنچه در نزدت شایستهتر است، بپردازم. شیطان بر من در بدگمانی و ضعف یقین، تسلط یافته و من از بدی همنشینیاش با خود شکایت میکنم و از طاعت نفسش برای او و از تسلطش بر خود، پناه میجویم و از کیدش نسبت به من، نزد تو تضرع میکنم. و از تو میخواهم که به رزقم راهی آسان کنی. تو را برای آغاز نعمتهای بزرگ و الهام شکر بر نیکی و بخشندگی، سپاس میگویم. پس بر محمد و آلش درود فرست و رزقم را بر من آسان کن و مرا با مقداری که برایم مقرر کردی، راضی گردان و با سهم من در آنچه برایت تقسیم کردی، خشنودم گردان و آنچه از بدن و عمرم گذشت را در راه طاعتت قرار ده. که تو بهترین روزیدهندگان هستی. خدایا و من از آتشی که بر کسانی که تو را نافرمانی کردند و کسانی که از رضایتت رویگردان شدی، با آن تهدید کردی، پناه میجویم و از آتشی که نورش تاریکی و آسایشش دردناک و دوریاش نزدیک است و از آتشی که میخورد
ترجمه: ترجمه ماشینی هوشمند