وَقَالَ (عليه السلام): مَنْ نَصَبَ نَفْسَهُ لِلنَّاسِ إِمَاماً، فَلْيَبْدَأْ بِتَعْلِيمِ نَفْسِهِ قَبْلَ تَعْلِيمِ غَيْرِهِ، وَ لْيَكُنْ تَأْدِيبُهُ بِسِيرَتِهِ قَبْلَ تَأْدِيبِهِ بِلِسَانِهِ؛ وَ مُعَلِّمُ نَفْسِهِ وَ مُؤَدِّبُهَا، أَحَقُّ بِالْإِجْلَالِ مِنْ مُعَلِّمِ النَّاسِ وَ مُؤَدِّبِهِمْ.
ترجمه
و او (علیه السلام) فرمود: کسی که خود را برای مردم امام قرار می‌دهد، باید قبل از آموزش دیگران، خودش را آموزش دهد، و تأدیب او باید با کردارش باشد، قبل از تأدیب با زبانش؛ و کسی که خودش را آموزش داده و تأدیب کرده، شایسته‌تر از احترام است از کسی که مردم را آموزش داده و تأدیب کرده است.