وَقَالَ (عليه السلام): صَدْرُ الْعَاقِلِ صُنْدُوقُ سِرِّهِ، وَالْبَشَاشَةُ حِبَالَةُ الْمَوَدَّةِ، وَالِاحْتِمَالُ قَبْرُ الْعُيُوبِ.
وَرُوِيَ أَنَّهُ قَالَ فِي الْعِبَارَةِ عَنْ هَذَا الْمَعْنَى أَيْضاً: الْمَسْأَلَةُ خِبَاءُ الْعُيُوبِ، وَمَنْ رَضِيَ عَنْ نَفْسِهِ كَثُرَ السَّاخِطُ عَلَيْهِ.
ترجمه
و گفت (علیه السلام): سینه عاقل، صندوق راز اوست و شادمانی، ریسمان محبت است و تحمل، قبر عیوب است.
و روایت شده که در بیان همین معنا نیز فرمود: پرسش، پناهگاه عیوب است و کسی که از خود راضی باشد، ناراضان بر او افزون میشوند.