وَقَالَ (عليه السلام): لِسَانُ الْعَاقِلِ وَرَاءَ قَلْبِهِ، وَقَلْبُ الْأَحْمَقِ وَرَاءَ لِسَانِهِ.
حاشية السيد الشريف الرضي «ره»:
قال الرضي رحمه الله و هذا من المعاني العجيبة الشريفة و المراد به أن العاقل لا يطلق لسانه إلا بعد مشاورة الروية و مؤامرة الفكرة، و الأحمق تسبق حذفات لسانه و فلتات كلامه مراجعة فكره و مماخضة رأيه، فكأن لسان العاقل تابع لقلبه و كأن قلب الأحمق تابع للسانه.
و گفت (علیه السلام): زبان عاقل، پشت دلش است و قلب احمق، پشت زبانش است.
حاشیه سید شرف الرضی (ره):
سید شرف الرضی گفت: خداوند او را رحمت کند، این از معانی شریف و عجیب است و مراد از آن این است که عاقل، زبانش را باز نمیکند مگر پس از مشورت با خرد و تدبر در اندیشه، و احمق، جملات زبانش و کلماتش از اندیشیدن و تأمل در نظرش پیشی میگیرد، پس گویی زبان عاقل تقلیدکننده دلش است و گویی قلب احمق تقلیدکننده زبانش است.