وَقَالَ (عليه السلام): إِنَّمَا الْمَرْءُ فِي الدُّنْيَا غَرَضٌ تَنْتَضِلُ فِيهِ الْمَنَايَا وَنَهْبٌ تُبَادِرُهُ الْمَصَائِبُ، وَمَعَ كُلِّ جُرْعَةٍ شَرَقٌ وَفِي كُلِّ أَكْلَةٍ غَصَصٌ؛ وَلَا يَنَالُ الْعَبْدُ نِعْمَةً إِلَّا بِفِرَاقِ أُخْرَى، وَلَا يَسْتَقْبِلُ يَوْماً مِنْ عُمُرِهِ إِلَّا بِفِرَاقِ آخَرَ مِنْ أَجَلِهِ؛ فَنَحْنُ أَعْوَانُ الْمَنُونِ وَأَنْفُسُنَا نَصْبُ الْحُتُوفِ؛ فَمِنْ أَيْنَ نَرْجُو الْبَقَاءَ، وَهَذَا اللَّيْلُ وَالنَّهَارُ لَمْ يَرْفَعَا مِنْ شَيْءٍ شَرَفاً إِلَّا أَسْرَعَا الْكَرَّةَ فِي هَدْمِ مَا بَنَيَا وَتَفْرِيقِ مَا جَمَعَا؟!
فرمود: مرد در دنیا هدفی است که مرگها در آن میجنگند و غنایمی است که مصائب به سویش میتازند، و با هر جرعهای نگرانی و با هر خوردنی رنجش؛ و بنده هیچ نعمتی را جز با فراق دیگری به دست نمیآورد، و هیچ روزی از عمرش را جز با فراق دیگری از أجلش پیش روی خود نمیبیند؛ پس ما یارانِ مُنَّتیم و جانهایمان قربانیانِ کشتارند؛ پس از کجا امید به بقا داریم، و این شب و روز چیزی را به بلندی نرساندهاند مگر اینکه در ویرانی آنچه بنا کردهاند و در پراکندن آنچه جمع کردهاند، سریعتر عمل کردهاند؟!