وَقَالَ (عليه السلام): طُوبَى لِمَنْ ذَلَّ فِي نَفْسِهِ، وَطَابَ كَسْبُهُ، وَصَلَحَتْ سَرِيرَتُهُ، وَحَسُنَتْ خَلِيقَتُهُ، وَأَنْفَقَ الْفَضْلَ مِنْ مَالِهِ، وَأَمْسَكَ الْفَضْلَ مِنْ لِسَانِهِ، وَعَزَلَ عَنِ النَّاسِ شَرَّهُ، وَوَسِعَتْهُ السُّنَّةُ، وَلَمْ يُنْسَبْ إلَى الْبِدْعَةِ.
ترجمه
و گفت (علیه السلام): خوشا به کسی که در نفس خود خوار شد و کسبش نیکو شد و پنهانکارش صالح گردید و اخلاقش حسن شد و فضل مال خود را انفاق کرد و فضل زبانش را امساک کرد و شر خود را از مردم دور کرد و سنت در او گشایش یافت و به بدعت نسبت داده نشد.