وَسُئِلَ عَنْ قُرَيْشٍ، فَقَالَ (عليه السلام): أَمَّا بَنُو مَخْزُومٍ فَرَيْحَانَةُ قُرَيْشٍ، [تُحِبُ] نُحِبُّ حَدِيثَ رِجَالِهِمْ وَالنِّكَاحَ فِي نِسَائِهِمْ، وَأَمَّا بَنُو عَبْدِ شَمْسٍ فَأَبْعَدُهَا رَأْياً وَأَمْنَعُهَا لِمَا وَرَاءَ ظُهُورِهَا، وَأَمَّا نَحْنُ فَأَبْذَلُ لِمَا فِي أَيْدِينَا وَأَسْمَحُ عِنْدَ الْمَوْتِ بِنُفُوسِنَا، وَهُمْ أَكْثَرُ وَأَمْكَرُ وَأَنْكَرُ وَنَحْنُ أَفْصَحُ وَأَنْصَحُ وَأَصْبَحُ.
در مورد قریش پرسیده شد، فرمود: بنی مخزوم، ریحانه قریش هستند؛ ما دوست داریم از مردانشان سخن بگوییم و با زنانشان ازدواج کنیم. اما بنی عبد شمس، از نظر فکر دورتر و در پشتکار بیشتر هستند، به خاطر آنچه در پشتکارشان نهفته است. اما ما در برابر آنچه در دست داریم بیریاتریم و هنگام مرگ جانمان را راحتتر فدا میکنیم. آنها بیشتر، زیرکتر، نارواگوی و ما روشنگویتر، نیکوکارتر و شادمانتریم.