فَهَلَّا احْتَجَجْتُمْ عَلَيْهِمْ بِأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلى الله عليه وآله) وَصَّى بِأَنْ يُحْسَنَ إِلَى مُحْسِنِهِمْ وَيُتَجَاوَزَ عَنْ مُسِيئِهِمْ؟ قَالُوا وَمَا فِي هَذَا مِنَ الْحُجَّةِ عَلَيْهِمْ؟ فَقَالَ (عليه السلام) لَوْ كَانَت الْإِمَامَةُ فِيهِمْ لَمْ تَكُنِ الْوَصِيَّةُ بِهِمْ. ثُمَّ قَالَ (عليه السلام) فَمَا ذَا قَالَتْ قُرَيْشٌ؟ قَالُوا احْتَجَّتْ بِأَنَّهَا شَجَرَةُ الرَّسُولِ (صلى الله عليه وآله). فَقَالَ (عليه السلام) احْتَجُّوا بِالشَّجَرَةِ وَأَضَاعُوا الثَّمَرَة.
پس چرا بر آنان حجت نیاورید که رسول خدا (صلی الله علیه وآله) وصیت کرد که به نیکوکارشان نیکو رفتار کنند و از بدکارشان بگذرند؟ گفتند: و در این بر آنان حجتی نیست؟ پس گفت (علیه السلام) اگر امامت در آنان بود، وصیت بر آنان نبود. سپس گفت (علیه السلام) پس قریش چه گفتند؟ گفتند: حجت آوردند که درخت پیامبر (صلی الله علیه وآله) هستند. پس گفت (علیه السلام) بر درخت حجت آورید و میوه را رها کردید.