خطبه ۳۷

من كلام له عليه السلام يجري مجرى الخطبة

فَقُمْتُ بِالْأَمْرِ حِينَ فَشِلُوا وَتَطَلَّعْتُ حِينَ تَقَبَّعُوا وَنَطَقْتُ حِينَ تَعْتَعُوا [تمنعوا-تقبّعوا]، وَمَضَيْتُ بِنُورِ اللَّهِ حِينَ وَقَفُوا وَكُنْتُ أَخْفَضَهُمْ صَوْتاً وَأَعْلَاهُمْ فَوْتاً فَطِرْتُ بِعِنَانِهَا وَاسْتَبْدَدْتُ بِرِهَانِهَا كَالْجَبَلِ لَا تُحَرِّكُهُ الْقَوَاصِفُ وَلَا تُزِيلُهُ الْعَوَاصِفُ, لَمْ يَكُنْ لِأَحَدٍ فِيَّ مَهْمَزٌ وَلَا لِقَائِلٍ فِيَّ مَغْمَزٌ. الذَّلِيلُ عِنْدِي عَزِيزٌ حَتَّى آخُذَ الْحَقَّ لَهُ وَالْقَوِيُّ عِنْدِي ضَعِيفٌ حَتَّى آخُذَ الْحَقَّ مِنْهُ. رَضِينَا عَنِ اللَّهِ قَضَاءَهُ وَسَلَّمْنَا لِلَّهِ أَمْرَهُ. أَتَرَانِي أَكْذِبُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ (صلى الله عليه وآله) وَاللَّهِ لَأَنَا أَوَّلُ مَنْ صَدَّقَهُ فَلَا أَكُونُ أَوَّلَ مَنْ كَذَبَ عَلَيْهِ. فَنَظَرْتُ فِي أَمْرِي, فَإِذَا طَاعَتِي قَدْ سَبَقَتْ بَيْعَتِي وَإِذَا الْمِيثَاقُ فِي عُنُقِي لِغَيْرِي.

ترجمه

وقتی آن‌ها شکست خوردند، من امر را به عهده گرفتم؛ وقتی پنهان شدند، من ظاهر شدم؛ وقتی سکوت کردند، من سخن گفتم؛ و با نور خدا پیش رفتم وقتی آن‌ها ایستادند. من از همه آن‌ها با صدایی بلندتر و با فوت‌های بلندتر عبور کردم. با رهبری آن‌ها پیش رفتم و با اطمینان کامل به راه آن‌ها ادامه دادم، مانند کوهی که طوفان‌ها و بادها آن را تکان نمی‌دهند و جابجا نمی‌کنند. هیچ‌کس نتوانست در مرا به نقد و سرزنش بنشاند. نزد من ضعیف، عزت‌مند است تا زمانی که حقش را بگیرم، و قوی نزد من، ضعیف است تا زمانی که حق از او بگیرم. ما به حکم خدا راضی بودیم و امر او را تسلیم کردیم. آیا فکر می‌کنم دروغ بر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بگویم؟ خدا را قسم، من اول کسی بودم که به او ایمان آوردم، پس نمی‌توانم اول کسی باشم که به او دروغ بگویم. پس در کارم اندیشیدم و دیدم که اگر پیروی مرا بپذیرید، کارهایم پیش از این به پایان رسیده است و اگر عهدی بر دوش من برای دیگران است، آن را انجام خواهم داد.