أَ تَأْمُرُونِّي أَنْ أَطْلُبَ النَّصْرَ بِالْجَوْرِ فِيمَنْ وُلِّيتُ عَلَيْهِ؟ وَاللَّهِ لَا أَطُورُ بِهِ مَا سَمَرَ سَمِيرٌ وَمَا أَمَّ نَجْمٌ فِي السَّمَاءِ نَجْماً، [وَ] لَوْ كَانَ الْمَالُ لِي لَسَوَّيْتُ بَيْنَهُمْ فَكَيْفَ وَإِنَّمَا الْمَالُ مَالُ اللَّهِ. أَلَا وَإِنَّ إِعْطَاءَ الْمَالِ فِي غَيْرِ حَقِّهِ تَبْذِيرٌ وَإِسْرَافٌ وَهُوَ يَرْفَعُ صَاحِبَهُ فِي الدُّنْيَا وَيَضَعُهُ فِي الْآخِرَةِ وَيُكْرِمُهُ فِي النَّاسِ وَيُهِينُهُ عِنْدَ اللَّهِ وَلَمْ يَضَعِ امْرُؤٌ مَالَهُ فِي غَيْرِ حَقِّهِ وَلَا عِنْدَ غَيْرِ أَهْلِهِ إِلَّا حَرَمَهُ اللَّهُ شُكْرَهُمْ وَكَانَ لِغَيْرِهِ وُدُّهُمْ، فَإِنْ زَلَّتْ بِهِ النَّعْلُ يَوْماً فَاحْتَاجَ إِلَى مَعُونَتِهِمْ فَشَرُّ خَلِيلٍ وَأَلْأَمُ خَدِين.
آیا به من امر میکنید که بر حاکمیتش با ظلم به نصرت برسم؟ و به خدا، آنچه که سیاه شب را روشن کرده و ستارهای را در آسمان، ستاره کرده، با آن ظلم نمیکنم، و اگر مال برای من بود، میان آنها عدالت میکردم، پس چگونه حالا که مال خداست؟ آگاه باشید که دادن مال در غیر حق، تبذیر و اسراف است، و آن صاحبش را در دنیا بالا میبرد و در آخرت پایین میآورد، و او را در میان مردم کرامت میبخشد و نزد خداوند ذلیل میکند، و هیچ کس مال خود را در غیر حق و یا نزد غیر اهلش قرار نداد، مگر که خداوند شکرش را از او ربود و محبتشان را به دیگر داد، پس اگر روزی نعلش لغزید و به یاری آنان نیاز داشت، بدترین دوست و ناراحتترین خدمتکار است.